RAK naciekający piersi prawej! Proszę, wesprzyj mnie w powrocie do zdrowia!

Samobadanie 

Ostatni tydzień stycznia, zwykłe samobadanie kontrolne. Ta rutyna nigdy wcześniej nie budziła we mnie strachu, jednak tym razem palce zatrzymały się na czymś obcym. Pojawiła się mała zmiana w prawej piersi. W jednej chwili poczułam jak całe moje ciało ogarnia niepokój. Nie czekałam, wiedziałam, że muszę działać. Wizyta u lekarza przyszła szybko, a wraz z nią kolejne niepokojące słowa.

Już na początku lutego przeszłam biopsję. Dni pomiędzy badaniem, a wynikami ciągnęły się w nieskończoność. Potem padły słowa diagnozy, których nigdy nie zapomnę: nowotwór złośliwy piersi.

Kolejne decyzje 

Jeszcze nie zdążyłam się oswoić ze słowami, które usłyszałam od lekarza, a już 19 marca leżałam na sali operacyjnej. Mastektomia z rekonstrukcją prawej piersi. To była trudna decyzja, ale z drugiej strony dawała nadzieję. Wiedziałam, że to krok w dobrą stronę.

Po operacji, przyszła kolejna informacja. Zostałam zakwalifikowana do hormonoterapii. To będzie kolejny etap walki z nowotworem. Wiem, że przede mną długa droga do zdrowia, jednak nie poddaję się.

Dziś skutki terapii są moją codziennością, której nie da się zignorować. Zmęczenie jest moim nieustannym towarzyszem dnia. Najtrudniejsze momenty są po wzięciu hormonu. Wtedy w jednej chwili czuje ogromny spadek energii, przez który nawet najmniejsze czynności są wyzwaniem. Muszę się wtedy położyć.

Brakuje mi zwykłej codzienności 

Teraz dni płyną zupełnie inaczej. Znacznie wolniej. Jestem w domu, na zwolnieniu lekarskim, a życie zawodowe i studia musiały zejść na dalszy plan. Najbardziej jednak brakuje mi pracy. Przed chorobą pracowałam z dziećmi. Ich szczerość, ciekawość świata i energia były jak światło, które rozjaśniało nawet najzwyklejsze dni.

W tym wszystkim nie jestem sama. Największe wsparcie mam w swoim mężu i córce, są ze mną kiedy tylko mogą. Drobne gesty, przytulenie, rozmowy znaczą dla mnie tak wiele. Ich obecność jest dla mnie bardzo ważna, ogromnie ją doceniam.

Zanim pojawiła się choroba 

Kiedyś kochałam ruch, szczególnie jazdę na rowerze, która dawała mi mnóstwo wolności. Uwielbiałam czuć wiatr we włosach. Choć choroba wiele zmieniła, nie zabrała mi wszystkiego. Wciąż mam swoje małe światy, w książkach które czytam. Zaś scrapbooking daje mi chwilę kreatywności w ciągu dnia. Dziś moja codzienność ma zupełnie inne tempo niż wcześniej. Dni mają w sobie dużo więcej ciszy i spokoju.

Proszę o wsparcie 

Bardzo się boję o to co będzie jutro. Na początku myślałam, że dam radę udźwignąć ten ciężar, jednak potrzebuje pomocy psychologa i psychiatry. Chciałabym również poddać się profilaktycznej mastektomii lewej piersi i wykonać poszerzone badania genetyczne sobie i córce. Zebrane środki pomogą mi również w procesie powrotu do zdrowia.

Dziś moje życie jest pełne chwil, które wymagają ode mnie siły. Dlatego zwracam się z prośbą o pomoc. Każde wsparcie ma dla mnie ogromne znaczenie i przybliża mnie do tego, by znów móc żyć tak, jak kiedyś.