OSTRA białaczka limfoblastyczna typu B! POMÓŻ naszej córeczce

22 stycznia 

To był dzień, którego nigdy nie zapomnę. W nocy z 21 na 22 stycznia Basia zaczęła skarżyć się na silny ból brzucha. Kilkanaście godzin wcześniej byłyśmy u lekarza i lekarka powiedziała, że Basia ma początek kolejnej infekcji.

Jednak ból brzucha, który pojawił się wieczorem, bardzo mnie zaniepokoił. Siedziałam przy Basi całą noc. Podawałam leki przeciwbólowe. Nie zmrużyłam oka.

Rano 22 stycznia po raz kolejny poszłyśmy do lekarza. Badania wykazały, że Basia ma powiększoną

wątrobę, śledzionę oraz podwyższone CRP. Dostałyśmy skierowanie do szpitala. Tam wszystko potoczyło się bardzo szybko. Pamiętam moment, kiedy lekarka powiedziała, że morfologia jest bardzo zła i konieczne będzie przetoczenie krwi mojej córce. Wtedy poczułam, jakby ktoś ścisnął mi serce w dłoni.

Jeszcze tego samego dnia, w trybie pilnym, przewieziono nas do Przylądka Nadziei we Wrocławiu. Tam czas się zatrzymał. Kolejne badania, wiele znaków zapytania i nieustanne czekanie. W końcu padło rozpoznanie: ostra białaczka limfoblastyczna typu B. Pamiętam ciszę, która zapadła po tych słowach. W tamtej chwili miałam wrażenie, że wszystko wokół przestało istnieć.

Wiele komplikacji 

Pod koniec stycznia zaczęło się leczenie. Basia rozpoczęła pierwszy protokół chemioterapii na Oddziale Wzmożonego Nadzoru. To wszystko było bardzo obce, trudne i przytłaczające. Po pierwszym protokole na chwilę przenieśli Basię na zwykły oddział Hematologii. Pomyślałam wtedy, że może najgorsze za nami. Niestety to był tylko moment oddechu.

Szybko wróciłyśmy na oddział OWN, bowiem pojawiło się zakażenie cewnika Broviac, które doprowadziło do sepsy. Strach wrócił ze zdwojoną siłą. Pamiętam, jak siedziałam przy łóżku Basieńki i patrzyłam, jak walczy. Tak maleńka, a jednocześnie tak dzielna.

Lekarzom udało się opanować sytuację i po tygodniu wróciłyśmy na oddział Hematologii. W połowie kwietnia Basia skończy drugi protokół chemioterapii. Po którym doszło do kolejnego zakażenia Broviaca i ponownego usunięcia wkłucia centralnego.

Tęsknota 

Wciąż jesteśmy zamknięte w czterech ścianach szpitalnej sali. Izolacja stała się naszą codziennością. Widzę, jak Basia tęskni za zwykłymi dniami.

Brakuje jej też trzyletniego braciszka Piotrusia oraz przyjaciół z przedszkola.

Mój mąż odwiedza nas, kiedy tylko może. Każde takie spotkanie to krótka chwila normalności, która daje nam siłę, choć nic już nie jest takie jak kiedyś. Cała nasza rodzina zaangażowała się w pomoc. Wspierają nas też przyjaciele, znajomi, sąsiedzi. Jesteśmy im ogromnie wdzięczni.

Mała artystka 

Nasza Basia uwielbia tworzyć. Wycinanie, rysowanie, robienie bransoletek to jej ulubione zabawy.
W domu zawsze było jej pełno. Wnosiła w naszą codzienność tak wiele radości i uśmiechu. Nawet teraz, kiedy jest w szpitalu, mimo smutku, ta iskra dalej w niej jest.

Prośba o wsparcie 

Przed Basią jeszcze długie miesiące leczenia. Niestety życie, które znaliśmy do tej pory, to przeszłość. Leczenie Basi stało się najważniejsze, więc ograniczyliśmy pracę.

Codzienne obowiązki zeszły na dalszy plan. Teraz liczy się tylko jedno. Powrót naszej córeczki do zdrowia.