Mięsak prążkowokomórkowy❗Nasz 13-letni syn Bartek walczy o zdrowie❗

Guz na stopie

Na początku 2024 roku, nasz syn Bartek zauważył na swojej prawej stopie guz. Nic, co od razu budziłoby niepokój. Myśleliśmy, że to zwykłe stłuczenie, byliśmy pewni, że samo przejdzie. Dni jednak mijały, potem tygodnie, a zmiana wciąż nie znikała. Badanie USG i rezonans nie przyniosły żadnych odpowiedzi.

Jednak wyniki biopsji były bardzo alarmujące. Wszystko nagle przyspieszyło. Trafiliśmy do Przylądka Nadziei we Wrocławiu, gdzie zostały przeprowadzone liczne badania. Napięcie rosło z każdą chwilą i w końcu przyszła diagnoza, która zatrzymała cały świat: mięsak prążkowokomórkowy.

Leczenie

Lekarze nie zwlekali, decyzja była szybka: chemioterapia. Wszyscy trzymaliśmy się nadziei, że organizm Bartka podejmie się walki i wygra. Niestety leczenie nie przyniosło oczekiwanych efektów. W listopadzie 2024 zapadła kolejna decyzja: amputacja prawego podudzia. Trudno opisać słowami co czuliśmy w tamtym momencie. Jednak musieliśmy być silni dla naszego syna.

Bartek był w tym wszystkim bardzo dzielny. Po jakimś czasie zaczął uczyć się funkcjonować na nowo, z protezą. Regularnie chodził na rehabilitację. Później pozwolił sobie nawet na aktywność fizyczną, pamiętam nawet jak zrobił salto z protezą. Krok po kroku wszystko znowu zaczęło się układać. Cieszyliśmy się naszą codziennością.

Kolejne trudne decyzje

W marcu tego roku, przyszła kolejna wiadomość: wznowa. Znowu operacja, później chemioterapia. Lekarze rozważają jeszcze radioterapię, wszystko zależy od tego jak organizm naszego syna zareaguje na leczenie. Dziś Bartek jest w szpitalu. Każdy dzień to kolejna walka. Trudna i wymagająca siły.

Ogrom wsparcia

Jako rodzice próbujemy łączyć pracę i bycie z synem w szpitalu. Każda wspólna chwila jest dla nas ogromnie cenna. Trzymamy się za rękę, rozmawiamy, śmiejemy. Staramy się najlepiej jak możemy. W tym wszystkim jest jeszcze Nadia, starsza siostra Bartka. Jest obok, wnosi dużo ciepła i spokoju. Dodaje nam wszystkim dużo sił.

Chwile radości

Zanim ponownie choroba zatrzymała nasz świat, Bartuś był w ciągłym ruchu. Najbardziej kochał rower. Każda przejechana trasa dawała mu dużo radości. Był wtedy bardzo szczęśliwy. Kiedy przychodził spokojniejszy czas w domu, uwielbiał przenosić się do świata gier, razem z kolegami.

Potrzebujemy wsparcia

Dziś każdy dzień Bartka to leczenie. Robimy wszystko, co w naszej mocy, żeby wspierać syna w walce. Staramy się zapewnić mu wszystko co potrzebne, jednak to bardzo trudna i wyboista droga. Dlatego z całego serca prosimy o pomoc dla naszego syna. O wsparcie, dzięki któremu będziemy mogli podejmować kolejne kroki w leczeniu.

Dziś najważniejsze jest jedno. Zdrowie naszego dziecka.