Chłoniak Hodgkina! Mój 13-letni syn Mikołaj walczy o zdrowie!

Mała zmiana nad obojczykiem 

Z początkiem wiosny tego roku mój syn Mikołaj wyczuł nad swoim obojczykiem niewielki guz. Mocno mnie to zaniepokoiło, ale próbowałam samą siebie uspokoić, że to nic groźnego. Umówiłam pilnie wizytę u specjalisty, by przyjrzał się zmianie.

Wchodząc do gabinetu, miałam nadzieję, że za chwilę usłyszę kilka uspokajających słów i wrócimy spokojnie do domu. Kiedy jednak zobaczyłam poważną minę lekarza podczas badania, poczułam narastający lęk. Chwilę później usłyszałam, że potrzebna będzie dalsza diagnostyka. W tamtym momencie świat na chwilę się zatrzymał.

Strach po usłyszeniu diagnozy 

Niedługo później lekarz przekazał nam diagnozę, której boi się każdy rodzic. Chłoniak Hodgkina.

Leczenie zostało wdrożone bardzo szybko. Dziś Mikołaj jest w trakcie drugiego protokołu leczenia chemioterapią. Każdy dzień to walka nie tylko z chorobą, ale też ze skutkami leczenia. Pojawiły się powikłania. Bolesne zapalenie jamy ustnej i trądzik posterydowy dodatkowo odbierają Mikołajowi siły. Mikołaj zmaga się również z nadciśnieniem tętniczym, które jeszcze bardziej osłabia jego organizm.

Trudne chwile 

Syn stara się być dzielny, znosi leczenie najlepiej, jak potrafi. Widzę jednak, że mierzy się z ogromnym trudem. Choroba powoli odbiera mu dziecięcą radość. Coraz rzadziej się śmieje, a beztroskę zastąpił strach.

Tęsknota

Obecnie jestem z synem w szpitalu. Bardzo chcę być przy nim w tych trudnych chwilach. Staram się dodawać mu siły i otuchy. Tata Mikołaja w tym czasie pracuje zawodowo i wspiera nas, kiedy tylko może.

Mikołaj ma dwójkę rodzeństwa, siostrę Milenę i brata Oskara. Od zawsze łączyła ich wyjątkowa więź, dlatego wiadomość o chorobie brata była dla nich bardzo ciężka. Martwią się o niego, tęsknią i z całych sił próbują wspierać.

Szpitalna codzienność

Mój syn przed chorobą uwielbiał aktywność fizyczną. Wielką radość zawsze sprawiała mu gra w piłkę nożną z rówieśnikami, oglądanie żużla i wspólne kibicowanie ulubionym zawodnikom. Godzinami układał klocki, tworząc własne światy i ciesząc się każdą nową konstrukcją. Dziś zamiast boiska i dziecięcej beztroski jego codzienność wypełniają szpitalne sale, kolejne badania i wyniki.

Z całego serca prosimy o pomoc. Każde wsparcie daje nam nadzieję i szansę na powrót do zdrowia Mikołaja.