Ostra białaczka limfoblastyczna! Mój 3-letni syn Maciej walczy z agresywnym nowotworem!

Objawy przypominały zwykłą infekcję 

Zaczęło się nagle. U mojego syna pojawił się ból nóżek, nasilona potliwość i gorączka. Myślałam wtedy, że to infekcja zimowa. Kiedy jednak na skórze Maćka pojawiły się wybroczyny, a węzły chłonne znacząco się powiększyły, zrozumiałam, że w organizmie mojego syna dzieje się coś złego. Wiedziałam, że nie możemy czekać. Trafiliśmy na Oddział Pediatryczny w Człuchowie. Po badaniach i konsultacji lekarskiej zapadła decyzja o pilnym transporcie medycznym do Kliniki w Gdańsku. Maciek został przyjęty na oddział pod koniec marca, późnym wieczorem.

Diagnoza 

Po wielu badaniach przyszła diagnoza: ostra białaczka limfoblastyczna B-komórkowa. Nie ma sposobu, żeby przygotować się ten moment. W jednej chwili wszechświat zmalał do szpitalnej sali, a codzienne, rodzinne życie zostały zastąpione przez wyniki badań, leki, zabiegi i nieustający strach o życie dziecka.

Leczenie Maćka rozpoczęło się bardzo szybko. Mój syn przeszedł biopsję szpiku, punkcje lędźwiowe, badania w znieczuleniu ogólnym i chemioterapię. Z powodu niedokrwistości i małopłytkowości wymagał także przetoczeń. Każdy kolejny zabieg oznaczał dla Maćka ogromny stres i ból. Patrzyłam na to wszystko jako mama 3-letniego dziecka, które powinno biegać, bawić się i poznawać świat, a nie walczyć z tak ciężką chorobą.

To nie koniec leczenia

W trakcie leczenia pojawiły się dodatkowe problemy: nadciśnienie tętnicze, osłabienie organizmu po chemioterapii, refluks i trudności z jedzeniem. Przez pewien czas konieczne było żywienie dojelitowe. Usłyszeliśmy też pierwszą dobrą wiadomość: w badaniu stwierdzono remisję choroby. Nie oznacza to jednak końca. Przed Maćkiem druga faza leczenia, które ma zniszczyć pozostałe komórki białaczkowe i zmniejszyć ryzyko nawrotu.

Nasza rodzina została podzielona

Obecnie jestem z Maćkiem w szpitalu w Gdańsku. Musiałam przerwać staż, żeby być przy nim każdego dnia. W domu został mój mąż i bracia Maćka, Kacper i Mikołaj. Mąż pracuje, opiekuje się dziećmi i zajmuje domem. Chłopcy bardzo tęsknią za swoim bratem. Starają się funkcjonować tak jak wcześniej. Chodzą do szkoły, odrabiają lekcje, dzwonią do brata, kiedy tylko mogą. Ogromnym wsparciem dla mojego męża jest babcia chłopców, która pomaga najlepiej, jak umie.

Choroba rozdzieliła naszą rodzinę między szpital i dom. Szczególnie trudne są rozstania, kiedy z Maćkiem zostaję na oddziale sama.

Proszę o wsparcie

Każdy dzień jest wyzwaniem. Leczenie, badania, ból, zmęczenie i długi pobyt na oddziale sprawiają, że nawet zwykłe rzeczy stają się trudne. Maciek ma dopiero 3 lata. Bywa uparty, ma swoje emocje i nie zawsze potrafi poradzić sobie z tym, co się dzieje. Wciąż jednak jest małym chłopcem, który kocha dinozaury, gry związane z wojskiem i czas spędzony z braćmi.

Z całego serca proszę o wsparcie. Każda wpłata, każde udostępnienie i każde dobre słowo mają dla nas ogromne znaczenie.