Mięsak prążkowanokomórkowy! Przed Michałem dalsze leczenie, matura i walka o przyszłość!

Wyczuwalna zmiana i szybka reakcja

W drugiej połowie kwietnia 2026 roku Michał podczas samobadania wyczuł zmianę o charakterze guzowatym. Nie traciliśmy czasu na domysły i od razu umówiliśmy wizytę lekarską.

Badanie USG oraz konsultacja urologiczna potwierdziły, że sytuacja wymaga natychmiastowej diagnostyki specjalistycznej. Michał został skierowany na oddział onkologiczny.

W takich chwilach rodzic próbuje trzymać się faktów. Tak było również u nas. Nie wybiegaliśmy myślami dalej niż do kolejnego badania, konsultacji, kolejnej decyzji lekarzy. To pozwalało nam przetrwać czas, w którym w środku narastał lęk, który trzeba było trzymać na wodzy, żeby nie przejął kontroli nad wszystkim. 4 maja 2026 roku w Dziecięcym Szpitalu Klinicznym w Lublinie nasz syn przeszedł operację usunięcia guza. Wynik śródoperacyjnego badania histopatologicznego potwierdził złośliwy charakter zmiany.

Leczenie rozpoczęło się szybko, ale nie bez komplikacji

Pod koniec maja wdrożono chemioterapię. Michał przeszedł już trzy kursy leczenia i oczekuje na czwarty.

Każdy etap terapii jest dla nas nadzieją, ale też ogromnym napięciem. W tej chorobie nic nie jest proste, bo leczenie, które ma ratować życie, samo wystawia organizm na bardzo ciężką próbę. W trakcie terapii, badania ujawniły toksyczną chorobę wątroby. Doszło także do powstania guza ropnego, który wymagał zabiegu chirurgicznego oraz leczenia antybiotykiem.

Dalsze postępowanie onkologiczne zależy dziś od tego, jak będzie goić się rana, czy funkcje wątroby będą się regenerować i co pokażą kolejne badania laboratoryjne.

Całe nasze życie podporządkowaliśmy leczeniu

Michał wymaga stałej opieki. Ze względu na leczenie onkologiczne, częste hospitalizacje oraz powikłania pooperacyjne jesteśmy przy nim dzień i noc. Jako rodzice dzielimy się opieką naprzemiennie. Dopasowujemy nasze obowiązki do pobytów w szpitalu, wizyt, leczenia domowego i wszystkich sytuacji, których wcześniej nie musieliśmy nawet sobie wyobrażać.

Diagnoza nowotworu złośliwego zmieniła każdą sferę życia naszej rodziny.

Codzienna opieka nad chorym dzieckiem jest niezwykle trudna do pogodzenia z pracą. Do tego dochodzą koszty dojazdów do szpitala, leków, specjalistycznego żywienia oraz wszystkiego, co pojawia się nagle, gdy choroba zaczyna dyktować rytm każdego dnia. Najtrudniejszy jest jednak lęk o życie syna. Potęgowany przez powikłania, zmęczenie, izolację, huśtawki nastrojów i bezsilność wobec sytuacji, na którą nie mamy wpływu.

Michał nie chce rezygnować z przyszłości

Od września Michał powinien rozpocząć naukę w klasie maturalnej.

Mimo intensywnego leczenia onkologicznego i ciężkich powikłań, choroba nie odebrała mu ambicji, ciekawości świata i potrzeby myślenia o tym, co będzie dalej. Obecny stan zdrowia oraz ryzyko infekcji uniemożliwią mu tradycyjne uczestnictwo w lekcjach. Nauka będzie odbywać się zdalnie, ale Michał nadal myśli o Olimpiadzie Historycznej, maturze i studiach.

Chcemy, żeby mimo leczenia miał poczucie, że jego przyszłość nadal istnieje i że może o nią walczyć.

Historia, muzyka i świat, do którego chce wrócić

Największą pasją Michała jest historia. To ona od lat porządkuje jego zainteresowania, plany i marzenia.

Kocha też muzykę metalową i grę na gitarze elektrycznej. Gitara pomaga mu rozładować napięcie związane z leczeniem, daje chwilę oddechu i pozwala choć na moment wrócić do świata, który nie składa się ze szpitalnych procedur.

W czasie przymusowej izolacji jego oknem na świat są gry komputerowe, książki oraz gry z serii „Wiedźmin”, której jest wielkim fanem.

Michał ma marzenie, które bardzo go motywuje. Chciałby pojechać do Bergen w Norwegii. Jest to miejsce, które łączy jego historyczne i muzyczne zainteresowania.

Dla nas to marzenie jest czymś więcej niż planem podróży. Jest obrazem życia po leczeniu, w którym Michał będzie mógł znów myśleć o pasjach, muzyce i świecie większym niż szpitalna sala.

Prosimy o wsparcie dla Michała

Przed naszym synem dalsze leczenie i codzienna walka o siły. Pragniemy dla Michała szansy, która pomoże mu nie wypuścić z rąk przyszłości, o którą mimo choroby wciąż tak bardzo się stara.

Dziękujemy za Waszą obecność i wsparcie.

Rodzice