Moje dziecko walczy z potężnym wrogiem❗Ostra białaczka limfoblastyczna❗

Przerwany spokój Świąt Wielkanocnych

W niedzielę wielkanocną Marcel powiedział, że źle się czuje. W tym samym czasie pojawiła się gorączka i zauważyłam, że jego policzek jest wyraźnie opuchnięty. To bardzo mnie zaniepokoiło. Nie czekaliśmy ani chwili i od razu postanowiliśmy pojechać na SOR w Oleśnie. Wykonana morfologia pokazała bardzo poważne odchylenia od normy.
Kolejne badania, konsultacje, rozmowy z lekarzami. Ja w tym czasie wróciłam do domu tylko po to, by spakować rzeczy dla Marcela do szpitala. Pamiętam z tamtych chwil przede wszystkim natłok myśli i uczucie, jakby serce miało mi za chwilę wyskoczyć z piersi.
Kiedy razem z mężem zostaliśmy poproszeni do gabinetu, usłyszeliśmy pierwsze podejrzenia lekarzy: białaczka lub chłoniak.

Klinika we Wrocławiu i diagnoza

Jeszcze tej samej nocy trafiliśmy do kliniki we Wrocławiu. Wszystko działo się bardzo szybko. Rano Marcelowi przetoczono krew i płytki. Patrzyłam na moje dziecko i wciąż nie mogłam uwierzyć, że to wszystko się dzieje. Każde kolejne badanie przybliżało nas do odpowiedzi, których tak bardzo się bałam. Nie byłam gotowa usłyszeć tej diagnozy. Nie chciałam jej dla mojego syna. A jednak padła. Bez żadnych wątpliwości. Ostra białaczka limfoblastyczna.

Szpitalna rzeczywistość

Najpierw Marcel otrzymał sterydy. Później podano pierwszą chemioterapię. Trudno opisać, co czuje matka, kiedy widzi swoje dziecko poddawane tak silnemu leczeniu. Strach i nadzieja są ze mną w każdej chwili. Przed nami kolejne badania. To od ich wyników zależy, jak będzie wyglądała dalsza terapia i w jakim kierunku pójdzie leczenie.

Nie możemy być razem w najtrudniejszym czasie

Razem z mężem prowadzimy gospodarstwo rolne. Wiosna zawsze była dla nas czasem intensywnej pracy i początkiem siewów. Teraz wszystko wygląda inaczej. Mąż robi co może. W tym czasie babcia przejęła opiekę nad naszymi młodszymi synami: Olivierem i Dominikiem. Chłopcy bardzo za sobą tęsknią.

Wspomnienia wciąż żywe

Marcel od zawsze był w ruchu. Uwielbiał jazdę na rowerze z kolegami, a mecze piłki nożnej sprawiały mu ogrom radości. Kiedy wracał do domu i na chwilę zwalniał, siadał do klocków LEGO. Z małych elementów budował całe światy. Wspominając te chwile, widzę syna, który jest szczęśliwy i radosny. Dziś leży zatroskany w szpitalnym łóżku. Ten widok łamie serce.

Prosimy o Waszą uwagę

To, że każdy dzień jest dla nas walką, to oczywiste. Walczymy z całych sił, bo nie wyobrażamy sobie, żeby nie zrobić wszystkiego, aby Marcel znów był zdrowy. Chcemy znowu być razem w domu. Wiem, że droga przed nami będzie długa i nie zawsze łatwa.