Rak piersi z przerzutami❗Wioleta mierzy się z chorobą, która wciąż zmienia swój przebieg❗

Początek leczenia

W czerwcu 2022 roku Wioleta przeszła mastektomię z rekonstrukcją piersi przy użyciu implantu. Wydawało się, że to pierwszy krok w kierunku powrotu do zdrowia. Leczenie miało być kontynuowane według zaplanowanego schematu.

Z czasem okazało się jednak, że terapia nie została przeprowadzona w pełnym zakresie. Kiedy Wioleta trafiła do Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Gdańsku, lekarze natychmiast wdrożyli dalsze leczenie. Rozpoczęła się radioterapia, a następnie kolejne miesiące terapii systemowej.

Od stycznia do czerwca 2023 roku przyjmowała leczenie uzupełniające kapecytabiną. Kolejnym etapem było dwanaście cykli terapii lekiem Olaparib, które trwały do września 2024 roku.

Choroba zmienia swój przebieg

Niestety choroba nie zatrzymała się na jednym etapie. W kolejnych badaniach pojawiła się informacja o przerzutach do płuc. W marcu 2025 roku rozpoczęto leczenie karboplatyną.

W lutym 2026 roku sytuacja ponownie się zmieniła. Badania wykazały rozsiew choroby do skóry, kości, wątroby, płuc oraz węzłów chłonnych. Wioleta została objęta programem lekowym i rozpoczęła terapię Trodelvy. Jest to chemioterapia paliatywna podawana w cyklach tygodniowych.

Każdej dawce towarzyszą dodatkowe zastrzyki wspomagające szpik. Niestety ich działanie wiąże się z bardzo silnymi skutkami ubocznymi. Ból skóry, kości i mięśni bywa tak intensywny, że trudno go znieść.

Co trzy miesiące wykonywane są badania kontrolne, które mają pokazać, jak organizm reaguje na leczenie.

Codzienność z chorobą

Wioleta ma mutację genu BRCA1. Otrzymuje także leczenie hormonalne w postaci implantu Zoladex, który wprowadza organizm w stan menopauzy.
Równolegle zmaga się z chorobą dwubiegunową, która w tej sytuacji stanowi dodatkowe obciążenie dla psychiki i utrudnia codzienność.
Dziś Wioleta nie pracuje. Utrzymuje się z renty i większość czasu spędza pomiędzy kolejnymi etapami leczenia. Do niedawna wierzyła, że choroba ogranicza się jedynie do przerzutów w płucach. Wynik badania PET pokazał jednak znacznie poważniejszy obraz choroby.

Ten moment mocno zachwiał jej poczuciem bezpieczeństwa i spokojem.

Życie w zwolnionym tempie

Wioleta mieszka sama. W dniach po chemioterapii organizm jest tak osłabiony, że każda, nawet najprostsza czynność urasta do rangi wyzwania. Wstać z łóżka czy przygotować posiłek, to rzeczy, na które w tych dniach często zwyczajnie brakuje sił. W takich momentach ogromnym wsparciem jest najbliższa rodzina. Mama Wiolety przyjeżdża, aby pomóc w codziennych sprawach.

Wioleta ma także dwie siostry. Jedna z nich również jest nosicielką mutacji. Wiadomość o chorobie była dla nich wszystkich ogromnym wstrząsem, jednak dziś starają się wspierać ją najlepiej, jak potrafią.

Prośba o wsparcie

Nagły stopień zaawansowania choroby, tempo leczenia i ogromne obciążenie organizmu zachwiały życiem Wiolety. Wszystko zaczęło zmieniać się szybciej, niż można było się na to przygotować.

Są chwile, w których codzienność rozsypuje się jak domino. Trudno nadążyć za wydarzeniami, trudno odzyskać poczucie kontroli nad własnym życiem. Pojawia się zmęczenie, lęk i poczucie, że granica wytrzymałości jest coraz bliżej.

W takich momentach niezwykłe znaczenie ma obecność drugiego człowieka. Zatrzymanie się przy czyjejś historii, okazanie życzliwości i wsparcia. To gesty, które potrafią przywrócić wiarę, że w tej walce nie wszystko zostało już przesądzone.