Ratujemy życie siedmiomiesięcznej Halinki❗Białaczka nie daje czasu❗

Początek bez ostrzeżenia

Halinka była zdrowym, prawidłowo rozwijającym się niemowlęciem. Pięć miesięcy zwyczajnego życia, bez niepokojących sygnałów, bez powodów do lęku. W dniu diagnozy mama przyszła do przychodni z błahą sprawą, lekką biegunką z dnia poprzedniego. Podczas badania pediatra wyczuł zgrubienie pod lewym łukiem żebrowym. Jedno dotknięcie. Jedna decyzja o skierowaniu na SOR. Od tej chwili wszystko zaczęło toczyć się w tempie, którego nie sposób było pojąć.

Diagnoza w kilka godzin

SOR, badanie USG, morfologia. Wyniki zupełnie niepasujące do obrazu roześmianego, gaworzącego niemowlęcia. Znacznie powiększona śledziona, hiperleukocytoza, dramatycznie niska hemoglobina. W ciągu dwóch godzin Halinka została przyjęta na oddział onkohematologii dziecięcej. Diagnoza zapadła niemal natychmiast. Białaczka limfoblastyczna typu B z rearanżacją genu KMT2A.

Ratowanie życia od pierwszego dnia

Pierwszego dnia wykonano biopsję i założono port naczyniowy. Po powrocie z bloku operacyjnego Halinka otrzymała chemię ratującą życie. W nocy przez cztery godziny przeprowadzano transfuzję wymienną, a następnie podano płytki krwi. Wszystko działo się z taką prędkością, że świadomość nie nadążała za rzeczywistością. To nie było leczenie rozłożone w czasie. To było gaszenie pożaru, który rozszalał się w jej krwi.

Leczenie zabiera siły

Po dwóch tygodniach port wymieniono na Broviaca. Kolejne biopsje wykonano w piętnastej i trzydziestej trzeciej dobie chemioterapii. Każdy dzień przynosił nowe procedury i nowy lęk. Od pięciu tygodni Halinka przebywa w szpitalu razem z mamą. Leczenie prowadzone jest zgodnie z protokołem Interfant-21. Sterydoterapia i chemioterapia już trwają. Przed nią immunoterapia Blincyto, a następnie przeszczep szpiku.

Już teraz widać, jak leczenie wpływa na jej ciało. Obniżone napięcie mięśniowe sprawia, że Halinka nie obraca się na brzuszek, nie potrafi utrzymać ani podnieść główki. Umiejętności, które powinny pojawiać się naturalnie, zostały zatrzymane przez chorobę i leczenie.

Rozdzielona rodzina

Mama jest przy Halince nieprzerwanie. Tata przejął dom i opiekę nad starszymi córkami. Zrezygnował z pracy delegacyjnej, bo codzienność wymagała jego obecności tu i teraz. Sześcioletnia Hania i czteroletnia Helenka widziały mamę i siostrę zaledwie dwa razy od początku choroby. Reżim sanitarny nie pozwala na więcej.
Hania tęskni za siostrą, która była jej oczkiem w głowie. Helenka pyta, czy może zamieszkać w szpitalu, żeby Halince nie było smutno.

Wkrótce ta rozłąka jeszcze się pogłębi. Przeszczep szpiku oznacza wyjazd do Wrocławia. Setki kilometrów od domu. Miesiące poza znaną codziennością. Jeszcze trudniejszą logistykę, jeszcze większe napięcie.

Prosimy o pomoc

Przed tą rodziną miesiące leczenia, wyjazdów, pobytu w ośrodku przeszczepowym, nierefundowane leki i późniejsza rehabilitacja Halinki. To koszty, których nie da się zignorować ani odłożyć na później.

Ta zbiórka jest prośbą o wsparcie dla rodziny, która z dnia na dzień została postawiona w ciężkiej sytuacji. Każda wpłata to krok dalej. Każde udostępnienie to kolejny krok w stronę bezpieczeństwa. Pomóżcie Halince przejść przez tę chorobę. Pomóżcie jej rodzinie udźwignąć ciężar tej walki.