Mięsak Ewinga wrócił! Marcelina znów walczy o sprawność i życie bez raka

Ból pojawił się nagle, po zwykłym dniu w szkole. Lewa ręka zaczęła boleć tak, jakby Marcelina po prostu się przeciążyła albo uderzyła podczas zabawy. Nikt z nas nie pomyślał wtedy, że będzie to początek walki z nowotworem.

Zaczęło się od bólu ręki

W październiku 2023 roku Marcelina wróciła ze szkoły i zaczęła skarżyć się na ból ręki. To był zwykły piątek: zwykły powrót do domu i ból, który u dziecka tak łatwo wytłumaczyć zabawą albo przeciążeniem na lekcji WF-u. Ale to nie był zwykły ból.

Po badaniu rezonansem magnetycznym dostaliśmy skierowanie do Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie. Tam wykonano biopsję kości promieniowej lewej. Wynik był ciosem: mięsak Ewinga.

Leczenie miało zatrzymać chorobę

Marcelina rozpoczęła intensywne leczenie. Przeszła 9 cykli chemioterapii przedoperacyjnej. Każdy kolejny pobyt w szpitalu oznaczał strach, osłabienie, badania, kroplówki i czekanie na to, czy leczenie działa.

W kwietniu 2024 roku odbyła się operacja usunięcia guza. Podczas zabiegu lekarze wykonali rekonstrukcję z wykorzystaniem unaczynionego autoprzeszczepu z własnej kości strzałkowej. Po operacji przyszło jeszcze 6 cykli chemioterapii pooperacyjnej.

W lipcu 2024 roku Marcelina zakończyła leczenie. Po miesiącach szpitali, chemii i lęku pojawiła się nadzieja, że wreszcie będziemy mogli wrócić do normalności.

Ale usłyszeliśmy, że nowotwór wrócił

Niestety w 2025 roku choroba dała o sobie znać ponownie. Biopsja tkanek miękkich lewego przedramienia potwierdziła wznowę.

Całym sercem chciałam ochronić swoje dziecko przed tą wiadomością. Marcelina przeszła już tak wiele, a mimo to znów musiała stanąć do walki. Okazała się bardzo dzielna. Przeszła kolejne cykle chemioterapii i immunoterapii, a następnie operację usunięcia guza.

Żyjemy między domem a szpitalem

Choroba zmieniła życie naszej rodziny. Marcelina spędza średnio dwa tygodnie w szpitalu i jeden tydzień w domu. W czasie hospitalizacji jest przy niej tata, a ja zostaję w domu z młodszym rodzeństwem.

Nasza codzienność została podzielona między oddział, dom, szkołę, pracę i nieustanne próby ogarnięcia wszystkiego. Wyjazdy do szpitala podporządkowują całe życie. Nieobecności w pracy trzeba nadrabiać. Rodzeństwo Marceliny cierpi przez rozłąkę, choć staramy się, żeby choroba nie zabrała im dzieciństwa. Najgorsze jest to, że nie możemy być po prostu razem.

Proszę o wsparcie

Przed nami dalsze leczenie, kontrole, rehabilitacja i walka o powrót do sił. To kolejne wyjazdy i koszty, organizacja opieki i życie podporządkowane chorobie. Dlatego prosimy o pomoc. Każda wpłata będzie dla nas ogromnym wsparciem.

Chcieliśmy wierzyć, że najgorsze już za nami. Niestety choroba wróciła. Powtórna diagnoza zabrała nam grunt spod nóg. Potrzebujemy Waszej pomocy.