Rak jasnokomórkowy nerki. Po usunięciu lewej nerki nadal walczę, bo moja córka wciąż mnie potrzebuje.

Myślałam, że najtrudniejszy rozdział mam już za sobą

W 1996 roku zachorowałam na nowotwór złośliwy lewego jajnika. Przeszłam trudne leczenie chemioterapią, w trakcie którego konieczne było usunięcie macicy i jajników. Był to jeden z tych momentów w życiu, po których człowiek inaczej patrzy na życie i zdrowie. Przez lata próbowałam żyć dalej, choć choroba zostawiła we mnie trwały ślad. Myślałam jednak, że to, co najtrudniejsze, mam już za sobą. Czas powoli goił moje rany, te w ciele i te w sercu. Życie biegło swoim tempem, wyznaczanym przez codzienne, rutynowe sprawy.

Spokój nieoczekiwanie został zmącony kolejną diagnozą nowotworu, którą usłyszałam w marcu 2026 roku.

10 kwietnia 2026 roku przeszłam laparoskopową nefrektomię lewostronną, czyli operacyjne usunięcie lewej nerki. Kolejny ciężar spadł na moje barki. Znowu wrócił strach, a ciało każdego dnia przypomina mi, jak wiele przeszło. Uczę się go na nowo. Uczę się znowu żyć z jego ograniczeniami. Po operacji nie wróciłam już do dawnej, znanej mi codzienności.Mam częste bóle i zawroty głowy. Organizm jest jakby w ciągłym stanie zagrożenia, przed którym próbuje się bronić. Problemy trawienne odbierają mi siły. Zmagam się z wysokim poziomem kreatyniny, bakteriami w moczu oraz konsekwencjami życia z jedną nerką. Mój stan psychiczny, ze względu na zdiagnozowaną nerwicę lękową i depresję, wymaga specjalistycznej opieki oraz leczenia farmakologicznego.

Nie wychodzę już sama z domu. Zbyt często pojawiają się zawroty głowy, ból i osłabienie. Nawet zwykłe wyjście na badania wymaga obecności opiekuna. To trudne, kiedy człowiek, który przez lata starał się być samodzielny, nagle zaczyna bać się własnego ciała. Nie mam apetytu. Wspomagam się specjalistycznym żywieniem, które również bywa trudne do tolerowania przez osłabiony organizm. Coraz częściej czuję się bezradna, pozbawiona energii i motywacji, choć wiem, że muszę walczyć dalej.

Lęk, który czuję, jest paraliżujący. Boję się wszystkiego, co wiąże się z chorobą. Kolejnych badań. Wizyt lekarskich. Tego, co pokażą wyniki. Tego, czy organizm poradzi sobie z dalszym leczeniem. A jednak żyję. I walczę.

Moja choroba dotyka całą rodzinę

Nowotwór nie kończy się na ciele chorego człowieka. Wchodzi do domu, do rozmów, do relacji, do ciszy między najbliższymi.
Mąż i córka pomagają mi każdego dnia. Są przy mnie wtedy, gdy brakuje mi siły, gdy trzeba pojechać na badania, gdy nie potrafię opanować lęku. Wiem jednak, że moja choroba obciąża również ich.

Czasem emocje są silniejsze ode mnie. Bywam rozchwiana, nerwowa, trudna. Później przychodzi żal, bo wiem, że oni też cierpią. Czasami mąż mnie przytula i mówi, że będzie dobrze. Czasami sam wychodzi z domu, żeby choć na chwilę odetchnąć od napięcia, które od miesięcy jest z nami każdego dnia. Moja córka rozumie więcej, niż chciałabym, żeby musiała rozumieć. Boi się, że mama umrze. To zdanie zostaje we mnie najmocniej.

Muszę walczyć dla córki

Moja córka jest adoptowana. Ma zespół FAS oraz niepełnosprawność intelektualną w stopniu znacznym. W wielu sprawach nadal potrzebuje mojego wsparcia, obecności i poczucia bezpieczeństwa. Dlatego nie mogę pozwolić sobie na poddanie się. Nawet wtedy, gdy ciało odmawia posłuszeństwa. Nawet wtedy, gdy lęk staje się silniejszy od rozsądku. Nawet wtedy, gdy zwykły dzień wymaga więcej siły, niż potrafię w sobie znaleźć.

To dla niej próbuję każdego dnia wstać, przejść przez kolejne badania, znieść następną wizytę, kolejne wyniki i kolejne trudne chwile.

Proszę o pomoc

Przede mną dalsza diagnostyka, kontrole u specjalistów, leczenie powikłań, wizyty, dojazdy, leki, wsparcie psychologiczne i codzienne funkcjonowanie w rzeczywistości, która po chorobie stała się znacznie trudniejsza.

Czekam również na komisje lekarskie w PCPR oraz ZUS, ale już teraz potrzebuję pomocy, aby móc bezpiecznie przechodzić przez kolejne etapy leczenia i utrzymać choć część codziennej stabilności.

Proszę o szansę na leczenie, na odzyskanie sił i na dalszą obecność przy córce, która każdego dnia patrzy na mnie z lękiem, a ja z całego serca chciałabym móc powiedzieć jej coś więcej niż tylko: staram się, córeczko.