Artem walczy z ostrą białaczką limfoblastyczną❗ Potrzebne wsparcie❗

Zwyczajne objawy? Tylko z pozoru

Artem ma pięć lat. Ruchliwy, radosny, wypełniał sobą każdą przestrzeń, w której się pojawiał. A że często miał katar czy gorączkę? To przecież typowe dla przedszkolaka, szczególnie na przełomie zimy i wiosny. Tak właśnie rodzice tłumaczyli sobie powtarzające się infekcje.

Z czasem jednak gorączki zaczęły powracać coraz częściej. Temperatura, mimo leków, utrzymywała się przez kolejne dni, a Artem z każdym dniem słabł w oczach.
Coraz rzadziej się bawił, coraz częściej prosił o odpoczynek. Narzekał na bóle brzucha i nóg, jakby jego małe ciało próbowało coś powiedzieć, zanim zrobiły to wyniki badań.

Podczas kolejnego epizodu wysokiej gorączki mama pojechała z nim do szpitala w Gdańsku. Podstawowe badania wystarczyły, by rozwiać wszelkie złudzenia – wskaźniki były alarmujące. 2 maja 2025 roku padła diagnoza: ostra białaczka limfoblastyczna.

Uśmiech dziecka w szpitalnej ciszy - bezcenny

Diagnoza niemal natychmiast zamknęła Artema w szpitalnej przestrzeni. Wszystko, co dotąd znał, zniknęło, ustępując miejsca nowym zapachom, dźwiękom i przedmiotom, które stały się jego codziennością.

Jedyną stałą w tym zmieniającym się świecie jest mama - obecna przy łóżku, czuwająca, delikatna, będąca gwarancją, że mimo wszystko - będzie dobrze.

Terapia nie jest łatwa. Intensywna chemioterapia, punkcje, biopsje szpiku, przetoczenia krwi - każdy z tych zabiegów niesie ból, a z nim paniczny strach przed kolejnym wkłuciem.
Skutki uboczne są równie trudne. Osłabiają i tak już wycieńczony organizm, odbierają apetyt, siły i sen.

Leczenie Artema nie obyło się bez powikłań. Poparzenia trzustki i jelit, zakażenie po założeniu cewnika, dwukrotne przejście COVID-19 oraz inne infekcje wirusowe sprawiły, że jego ciało musiało walczyć na kilku frontach jednocześnie.

Mimo to są momenty, kiedy szpital cichnie, a na twarzy chłopca pojawia się uśmiech. Czasem tylko delikatny, ledwie widoczny spod maseczki, kiedy mama przynosi jego ukochane klocki LEGO.
W tych chwilach nie widać pacjenta oddziału onkologicznego. Widać małe, dzielne i uśmiechnięte dziecko, które na moment zapomniało o bólu.

Rzeczywistość do zaopiekowania

Mama od miesięcy trwa przy synku. Czuwa przy jego łóżku, łagodzi każdy jego płacz i uspokaja każdy oddech pełen lęku.
Zmęczenie, stres i niepewność coraz silniej odbijają się na jej psychice, a problemy finansowe boleśnie uszczuplają rodzinny budżet.

W domu czeka siostra, która bardzo przeżywa chorobę brata. Trudno jej znosić nieobecność mamy i ciszę, która wypełniła ich dom.
To codzienność wielu rodzin, których życie zmusiło do rozstania w obliczu choroby, które jest pełne tęsknoty, ale też miłości.