Ostra białaczka limfoblastyczna! Mój 7-letni syn Nikodem walczy o zdrowie!

Ból kości

Pod koniec listopada zeszłego roku nasz synek Nikodem zaczął skarżyć się na ból kości. To był moment, który do dziś pamiętam bardzo dokładnie. Nigdy wcześniej nie mówił, że boli go coś w ten sposób. Jako mama poczułam wtedy ogromny niepokój. W głowie pojawiały się setki pytań, ale starałam się wierzyć, że to nic poważnego.

Natychmiast zabraliśmy synka do lekarza. Na szczęście potraktował nasze obawy bardzo poważnie. Uważnie wysłuchał wszystkiego, co mówiłam, dokładnie zbadał Nikodema i skierował go na morfologię krwi.

Wiele badań i diagnoza

Kiedy przyszły wyniki, świat dosłownie zatrzymał się w miejscu. Były bardzo alarmujące. Pamiętam, że czułam ogromny strach. Wiedziałam już, że dzieje się coś bardzo poważnego, ale wciąż nie dopuszczałam do siebie wielu myśli. 

Rozpoczął się czas kolejnych badań, niekończącego się oczekiwania i ogromnej niepewności. Każdy telefon od lekarza, każda kolejna wizyta i każde badanie sprawiały, że serce biło mi coraz mocniej. Wśród nich była również biopsja. Czekanie na diagnozę było jednymi z najtrudniejszych dni w naszym życiu.

Niedługo później usłyszeliśmy słowa, które rozdarły nasze serca. Ostra białaczka limfoblastyczna.

Nigdy nie zapomnę tej chwili

Od tamtej pory Nikodem dzielnie walczy. Każdy dzień to kolejne wyzwania, którym musi stawić czoła, choć jest przecież tylko małym chłopcem. Jest leczony chemioterapią, ma założony cewnik Broviac, przeszedł przetaczanie preparatów krwi oraz płytek. Za każdym razem, gdy patrzę, ile musi znieść, pęka mi serce. Jest niezwykle dzielny.

Podczas leczenia pojawiły się powikłania. Zapalenie śluzówek jamy ustnej, później doszło również zapalenie wątroby. Konieczna była rehabilitacja, by odzyskać choć część sił. Choroba odbiera mu dzieciństwo kawałek po kawałku. Zamiast beztroskich dni są kolejne pobyty w szpitalu.

Pomiędzy protokołami leczenia

Obecnie przebywamy w domu. To krótka przerwa pomiędzy protokołami leczenia. Staramy się cieszyć każdą wspólną chwilą, choć wiemy, że pod koniec lipca znów wrócimy do szpitala na drugi protokół. Nadzieja miesza się z lękiem, bo wiemy, że przed nami jeszcze bardzo długa droga.

Nie jesteśmy w stanie z mężem pracować. Całe nasze życie podporządkowane jest leczeniu Nikodema. Mamy również 2-letnią córeczkę, która także potrzebuje naszej obecności i opieki. Kiedy jedno z nas jest z Nikosiem w szpitalu, drugie zostaje z nią w domu. Żyjemy w ciągłym rozdarciu, bo każde z naszych dzieci potrzebuje nas tak samo mocno.

Dzieciństwo

Siostra Nikodema jest jeszcze bardzo mała i nie rozumie do końca, dlaczego wszystko tak bardzo się zmieniło. Widzi jednak, że często nie ma mamy albo taty, że jej brat znika na długie dni i wraca zmęczony leczeniem. Bardzo za nami tęskni. Tęskni za swoim bratem. Od dnia diagnozy stała się smutniejsza.

Przed chorobą i zawsze zarażał wszystkich swoim uśmiechem. Największą radość sprawiała mu zabawa z rówieśnikami. Dziś najbardziej marzę o tym, aby znów mógł robić to wszystko bez bólu, bez szpitalnych sal i bez strachu.