Rodzice błagają o pomoc❗ Tymofii walczy z medulloblastomą ❗

„Ratuj mnie, mamusiu!”...

Był zwykły wieczór, Tymofij oglądał bajki. Nagle zbladł i powiedział: „Mamo, źle się czuję, kręci mi się w główce...”.

" Nie wiem dlaczego, ale bardzo to mnie przestraszyło, te jego dziwne objawy"- opowiada mama Tymka.

Chłopiec powiedział, że jest mu niedobrze, że kręci mu się w głowie i był bardzo blady. A potem zaczął płakać i mówić:

Mama Tymofeja zadzwoniła do znajomej pani doktor. Lekarz jednak powiedziała, że prawdopodobnie nic strasznego się nie dzieje, że to podobno atak paniki. Mama Tymka jeszcze kilka razy próbowała zwrócić się do lekarzy z prośbą o wykonanie rezonansu, bo intuicja lekarza i matki podpowiadała jej, że dzieje się coś strasznego. Słyszała jednak, że to ataki paniki, że jej syn potrzebuje konsultacji psychiatrycznej, a nie diagnostyki neurologicznej.

Objawy wracały przez dwa lata. Stały się jak cień, którego nie dało się odsunąć. Tymofij, choć miał zaledwie kilka lat, pytał o leczenie onkologiczne, jakby intuicja próbowała go ratować.

W 2024 roku wszystko przybrało dramatyczny obrót. Bóle głowy, oczopląs, wymioty, strach przed wstawaniem. Chłopiec chwytał się rodziców tak, jakby bał się, że jeśli ich puści, już nie wróci. Kiedy w Wałbrzychu wykonano tomografię, świat się zatrzymał. Guz móżdżku o średnicy sześciu centymetrów.

Z Wałbrzycha trafili do Wrocławia, a później medycznym samolotem do Warszawy. Diagnoza była jak wyrok.

Medulloblastoma wysokiego ryzyka. Przerzuty do przysadki mózgowej i rdzenia kręgowego. Wodogłowie. Choroba, która zabiera dzieci w kilka miesięcy.

Operacja o życie, które wisiało na włosku

17 lutego chłopiec trafił na blok operacyjny. Rodzice szli za łóżkiem krzycząc w myślach, by on jeszcze żył, kiedy drzwi obejmą go ciszą. Operacja trwała pięć godzin. Udało się usunąć jedynie osiemdziesiąt procent guza. Reszta była zbyt głęboko.

Zdiagnozowano ciężki zespół opuszkowy.

Szpitalne piekło, które stało się ich codziennością

Onkologia stała się ich domem. Korytarze, w których słychać było płacz dzieci i łamane szeptem modlitwy rodziców, nigdy nie przestaną im dźwięczeć w głowie.

Tymofii przeszedł cztery cykle intensywnej chemii. Jego ciało wiotczało z dnia na dzień. Włosy wypadały garściami.

Przez pół roku Tymofii prawie nie wychodził ze szpitala. Tylko dwa razy udało się wrócić do domu na krótki pobyt .

Codzienna rehabilitacja była jak próba odbudowania dziecka od zera. „Nasza ukochana Pani rehabilitantka wkładała cele serce w swoją prace z Tymkem”- wspomina mama. A jednak zdarzył się cud! Po czterech miesiącach chłopiec stanął i zrobił swoje pierwsze kroki. W czerwcu powiedział pierwsze słowo od operacji, które brzmiało „mama”.

Radioterapia, zakażenie krwi i strach, który wrócił jeszcze silniej

Radioterapia zakończyła się w lipcu. Zamiast przynieść spokój, przyniosła kolejny cios. Zakażenie krwi. „On nam gasł w oczach. Bałam się, że go stracimy” -mówi mama - Ale dzięki lekarzom i Panu Bogu przeszliśmy to wszystko”

Początki chemii podtrzymującej też były trudne: Tymek miał najpierw gorączkę, późnej wymioty i niezrozumiale objawy neurologiczne. Wtedy Tymek trafił do Przylądka Nadziei. MRI wykazało powiększenie guza o dwa milimetry. ” WZNOWA!” – było powiedziano mamie. „To słowo sprawiło, że znowu rozpadliśmy się na kawałki. My już nie mieliśmy łez, tylko strach” mówią rodzice. Jednak, po konsultacji z radiologami z CZD w Warszawie lekarze stwierdzili ze ta różnica w wymiarach spowodowana badaniem na innym urządzeniu.

„Jeszcze dużo różnych wyzwań przytrafiło nam z Tymkiem w naszej ciężkiej walce z nowotworem – infekcje związane z obniżoną odpornością, wymiana portu naczyniowego i dużo innego, czego w ogóle nie musiało by doświadczyć żadne dziecko - opowiada mama.

Tymek jest bardzo dzielnym wojownikiem, marzy o powrocie do zdrowia i sprawności. Nigdy nie marudzi, zawsze współpracuje z lekarzami i pielęgniarkami. Obecnie chłopiec jest we Wrocławiu. Trwa chemioterapia podtrzymująca. Ciągła walka, gdzie każdy dzień może przechylić szalę w jedną ze stron. Niedawno Tymofii zapytał ojca o śmierć.

Tymek bardzo lubi zwierzęta i marzy o tym, by zostać lekarzem weterynarii, jak jego mama.

Rodzina w stanie ciągłego alarmu

Czworo dzieci. Choroba jednego z nich niszczy cały układ świata, który znali.

Starsze rodzeństwo stara się wspierać rodziców w domowych obowiązkach, by choć na chwilę pomóc im odetchnąć. Każdy aspekt życia podporządkowany jest teraz chorobie jednego dziecka. Największym wyzwaniem, obok samej choroby, jest głęboki niedosłuch. Aparaty słuchowe kosztują dwadzieścia osiem tysięcy złotych. Oprócz tego, po operacji, Tymek nie ma równowagi i potrzebuje codziennej rehabilitacji. Do tego leki, dieta i transporty. Wszystko co potrzebne, aby chłopiec mógł choć na chwilę zobaczyć świat, w którym nie ma bólu.