Dwie rzadkie diagnozy i jedno życie na granicy wytrzymałości❗Pomóż Justynie❗

Cisza po wynikach

Listopad 2023 roku miał być zwyczajny. Rutynowa morfologia, badanie wykonane niemal odruchowo. Zamiast odpowiedzi pojawiła się cisza, ciężka i długa. Lekarz rodzinny zaniemówił. Słowo „czerwienica” padło niemal natychmiast, a potem wszystko potoczyło się szybko i bez pytania o zgodę. Karta DILO. Hematolodzy. Dziesiątki badań. Kolejne gabinety, w których nikt nie potrafił powiedzieć, skąd ta choroba się wzięła ani dokąd prowadzi.

Czerwienica to nowotwór szpiku, w którym organizm produkuje zbyt wiele krwinek, zagęszczając krew i realnie zwiększając ryzyko udaru, zawału oraz zakrzepów. Nie zawsze daje wyraźne objawy. Często po prostu odbiera siły. Justynie odebrała poczucie bezpieczeństwa. Z czasem przestała mieć żyły, w które dało się wkłuć. Sama myśl o igle wywoływała łzy. Diagnostyka trwa do dziś, choć diagnoza już zapadła.

Drugie uderzenie

Gdy organizm i psychika były już skrajnie wyczerpane, los dołożył kolejny ciężar. W marcu 2025 roku, przy okazji dalszych badań, wykryto drugi, niezwykle rzadki nowotwór. Przyzwojaka w przestrzeni zaotrzewnowej.

To guz, którego nie powinno się biopsjować. A jednak był biopsjowany. Najpierw bez znieczulenia, pod kontrolą tomografii. Potem ponownie, w Warszawie, pod narkozą. Igła trzy razy przebijała ciało w miejscu, o którym Justyna wcześniej nawet nie wiedziała, że istnieje. Ból został na długo. Wynik przyszedł w listopadzie. Przyzwojak. W Narodowym Instytucie Onkologii zapadła decyzja o obserwacji.

I w tym miejscu kończy się plan systemowy.

Życie w napięciu

Justyna żyje w trybie ciągłej gotowości. Co miesiąc morfologia. Upusty krwi, gdy parametry stają się niebezpieczne. Hirudoterapia, którą musiała przerwać ze względu na koszty. Biopsje, hospitalizacje, konsultacje. Są tygodnie, w których codziennie jest u lekarza, a pomiędzy próbuje pracować, gotować, iść do kina, być obecna dla bliskich.

Latem jej ciało buntuje się szczególnie. Omdlenia, wysypki, obrzęki, uczucie jakby krew gęstniała w żyłach. Bywa, że czuje ból całego ciała, jakby w każdej żyle krążyły opiłki szkła. Czasem złość wzbiera tak, jakby organizm miał eksplodować od środka. A czasem przychodzi tylko zmęczenie. Ciężkie. Ołowiane.

Kosztowna samodzielność

Justyna nie ma wsparcia rodziców. Utraciła z nimi kontakt w czasie choroby, gdy najbardziej go potrzebowała. Żyje z partnerem i dwoma kotami w wynajmowanym mieszkaniu w Łodzi. To jej jedyny bezpieczny świat. Wynajem pochłania ponad połowę pensji. Oszczędności zniknęły na prywatne badania, konsultacje i dojazdy. Kredyt mieszkaniowy przestał być realny. Ubezpieczenie również.

Zaczęła chorować niedługo po podjęciu wymarzonej pracy w międzynarodowej firmie farmaceutycznej. Była doceniana, miała przed sobą realną perspektywę rozwoju i awansu. Choroba jednak stopniowo zaczęła wpływać na jej zawodową stabilność. Nie na jakość pracy czy zaangażowanie, lecz na możliwość planowania dalszego rozwoju na takich samych zasadach i zasobach jak osoby zdrowe.

Okresowe hospitalizacje i leczenie wstrzymywały procesy, które wcześniej były naturalne, a towarzysząca temu niepewność stała się kolejnym, cichym obciążeniem w trakcie terapii.

Między ciszą a strachem

Psychicznie Justyna jest na granicy. Potrzebuje regularnej terapii, pomocy w zachowaniu sił by dalej szukać. Dalej walczyć o nadzieję. Ciało rozpada się na drobne elementy, jakby wszystko było ze sobą połączone cienką, pękającą nicią.

Najbardziej boli utrata planów, życia, które już niemal pokazało się na horyzoncie. Myśl o dzieciach, które miały się pojawić, a teraz są wielką niewiadomą. Cisza w mieszkaniu, w którym nie biegają małe stopy. Poczucie, że przyszłość została wyrwana z rąk.

Potrzebna pomoc

Dojazdy na badania. Stała opieka psychologiczna. Zabezpieczenie podstawowych kosztów życia w momentach, gdy leczenie i osłabienie odbierają możliwość normalnego funkcjonowania.

To nie jest zbiórka na komfort. To zbiórka na czas, spokój i możliwość dalszego szukania rozwiązania. Na lupę, która pomoże znaleźć igłę w stogu siana. Na odbudowanie poczucia bezpieczeństwa, które los brutalnie odebrał.