Nowotwór złośliwy mózgu! Amelka po operacji i intensywnej chemioterapii nadal walczy!

Najpierw był problem ze wzrokiem

O chorobie Amelki dowiedzieliśmy się 22 stycznia 2026 roku. W lewym oku stwierdzono zmniejszone pole widzenia, dlatego zlecono kontrolny rezonans. Chcieliśmy wierzyć, że badanie pokaże konkretną przyczynę, którą będzie można spokojnie leczyć. Wynik zabrał nam tę nadzieję. Nowotwór złośliwy mózgu. Zmiana przekraczająca granice jednego umiejscowienia.

Patrzyliśmy na opis badania i próbowaliśmy zrozumieć, jak to możliwe, że w głowie naszego dziecka rośnie coś tak groźnego.

Operacja była początkiem bardzo trudnej drogi

4 marca 2026 roku Amelka przeszła operację neurochirurgiczną. Wykonano kraniotomię czołowo-skroniowo-klinową lewostronną oraz częściową resekcję guza śród i nadsiodłowego drogą podczołową boczną.

Był to dla nas jeden z najtrudniejszych momentów. Czas przepełniony napięciem i strachem, który zdawał się nie mieć końca. W tamtych godzinach oczekiwania mieliśmy w głowach tylko jedną myśl: żeby Amelka do nas wróciła. Szczęśliwie po kilku godzinach operacja dobiegła końca i znów mieliśmy nasze dziecko blisko.

Pierwszy etap walki z nowotworem zakończył się, otwierając jednocześnie kolejny, równie wymagający: dziesięciotygodniowy protokół intensywnej chemioterapii, który Amelka zakończyła 6 lipca tego roku.

To był bardzo trudny czas, w którym jej ciało musiało znieść naprawdę wiele. Po chemioterapii Amelka nie miała apetytu, była bardzo osłabiona, a każdy ruch szybko ją męczył. Są dni, kiedy nie ma ochoty wyjść z domu, choć wcześniej uwielbiała aktywność na świeżym powietrzu. Rolki, rower i spacery były częścią jej codzienności. Dziś często brakuje jej na to siły.

Amelka kocha prace manualne, szczególnie rysowanie. Lubimy patrzeć, jak w skupieniu tworzy kolejny rysunek. W takich momentach widzimy w niej Amelkę sprzed choroby, choć bardziej wyciszoną, jakby nawet na to, co kocha, musiała oszczędzać energię.

Kolejny etap leczenia

Czekamy na wyniki kontrolnego rezonansu oraz konsultacje u audiologa i nefrologa. Kolejnym krokiem będzie rozpoczęcie leczenia podtrzymującego.

Mogłoby się wydawać, że czas od diagnozy powinien choć trochę przyzwyczaić nas do czekania. Tak się jednak nie dzieje. W chorobie nowotworowej każde oczekiwanie na wynik ma własny ciężar.

Strach jest stale obecny. Towarzyszy nam przy śniadaniu, w samochodzie, w rozmowach i w wieczornej ciszy, kiedy człowiek próbuje nie dopuszczać do siebie najtrudniejszych myśli, choć czasem nie da się już zatrzymać ich lawiny.

Jesteśmy przy niej tak, jak potrafimy

Kiedy Amelka jedzie do szpitala, zostaje z nią mama. W domu opieką dzielimy się jako rodzice. Nasze życie układa kalendarz wypełniony badaniami, konsultacjami i stałym czuwaniem nad aktualnym samopoczuciem Amelki. Z powodu choroby i częstych hospitalizacji mama nie może podjąć pracy. Aktywny zawodowo jest tylko tata. Amelka jest naszym jedynym dzieckiem, całym naszym światem, któremu podporządkowaliśmy naszą codzienność.

Prosimy o wsparcie

Jak każdy rodzic, który mierzy się z chorobą dziecka, pragniemy tylko zapewnić naszej córce szansę powrotu do normalnego życia.

Dlatego dziś zwracamy się do Was o pomoc. Będziemy wdzięczni za każdą okazaną formę wsparcia.

Rodzice Amelki