Szpiczak mnogi nie odpuszcza od 2013 roku❗Wiesława walczy o sprawność, godność i codzienność bez bólu❗

Diagnoza

W listopadzie 2013 roku Wiesława zgłosiła się do lekarzy z powodu bólów głowy po urazie. Badania, które miały wyjaśnić jedną dolegliwość, ujawniły coś znacznie poważniejszego. Ogniska nowotworowe w obrębie głowy, biodra, lewej kończyny oraz kręgosłupa. Rozpoznanie brzmiało jednoznacznie: szpiczak mnogi typu IgG lambda.

Choroba, która została wykryta przypadkiem, natychmiast przejęła kontrolę nad życiem Wiesławy. Od tamtej chwili minęło ponad dwanaście lat nieprzerwanej walki, w której nie było długich przerw ani poczucia, że to już koniec.

Lata leczenia i kolejne linie terapii

Od momentu diagnozy rozpoczęła się długa i wyczerpująca droga leczenia. Schematy VCD i CTD, autoprzeszczep komórek macierzystych w 2015 roku, leczenie podtrzymujące talidomidem, następnie lenalidomid w monoterapii, później DVD oraz udział w badaniu klinicznym DREAM14. Terapia musiała zostać przerwana z powodu ciężkich działań niepożądanych, w tym keratopatii oczu, a choroba ponownie zaczęła postępować.

Kolejnym etapem było leczenie według schematu PVD, a od lipca 2024 roku udział w programie lekowym EloPd. Niestety również ta linia terapii zakończyła się progresją choroby. W październiku podjęto decyzję o rozpoczęciu leczenia teklistamabem, które trwa do dziś. Lek podawany jest raz w tygodniu w warunkach oddziału dziennego Kliniki Hematologii w Bydgoszczy.

Choroba odebrała sprawność

Wieloletnie leczenie i sama choroba pozostawiły po sobie ciężkie konsekwencje. Wiesława zmaga się z niewydolnością nerek, polineuropatią czuciową kończyn dolnych, tetraparezą wiotko-spastyczną, nadciśnieniem tętniczym, keratopatią oczu i astmą oskrzelową.

Najtrudniejsze są zwyczajne czynności. Ubranie się, umycie, zadbanie o higienę i wygląd, a często nawet samo wstanie z łóżka po chemioterapii. To codzienność, w której każda drobna czynność wymaga wysiłku i pomocy drugiej osoby.

Codzienność oparta na opiece i bliskości

Wiesława mieszka w domu, gdzie opiekę nad nią sprawują córki. Jedna z nich regularnie wozi ją do Kliniki Hematologii w Bydgoszczy. To około osiemdziesiąt kilometrów w jedną stronę, cztery razy w miesiącu. Poza transportem córki pomagają w gotowaniu, sprzątaniu, robieniu zakupów, dbaniu o higienę i poruszanie się.

Wiesława od piętnastu lat jest wdową i utrzymuje się wyłącznie z niskiej emerytury, która nie wystarcza na pokrycie kosztów leczenia, dojazdów i codziennego funkcjonowania w chorobie. To opieka, która nie ma godzin pracy ani dni wolnych. To obecność, bez której Wiesława nie byłaby w stanie funkcjonować.

Dlaczego potrzebne jest wsparcie

Leczenie trwa, a choroba nie odpuszcza i codziennie generuje koszty, które z miesiąca na miesiąc coraz bardziej obciążają.

Ta zbiórka to realna pomoc w utrzymaniu leczenia i codziennego funkcjonowania. To wsparcie dla kobiety, która od lat nie przestaje walczyć, mimo że choroba systematycznie odbiera jej kolejne obszary samodzielności.