16-letni Kuba walczy z chłoniakiem Hodgkina! Pomóż mu wrócić do zdrowia!

Uporczywy świąd ciała

W marcu wszystko zaczęło się bardzo niepozornie. Kuba zaczął skarżyć się na uporczywy świąd całego ciała. Zauważyliśmy, że nasilał się szczególnie w momentach większego stresu, kiedy zbliżały się szkolne egzaminy. Myśleliśmy, że to reakcja organizmu na stres albo alergia.

Zaniepokojona zabrałam Kubę na testy alergiczne. Wyniki wykazały uczulenie na kurz i sierść kotów. Nie mamy w domu zwierząt, dbamy o czystość, dlatego trudno było nam zrozumieć, skąd biorą się jego dolegliwości. Leki przeciwalergiczne przyniosły jedynie niewielką poprawę. Cieszyliśmy się, że choć trochę pomagają, ale jednocześnie czuliśmy, że to nie wyjaśnia wszystkiego.

Kolejny objaw choroby

Niedługo później pojawił się kolejny niepokojący objaw: wyczuwalna zmiana w pachwinie syna. Lekarze wykluczyli przepuklinę, choć na początku takie były podejrzenia. Zamiast odpowiedzi pojawiło się jeszcze więcej pytań i jeszcze większy strach.

To był bardzo trudny czas. Razem z mężem żyliśmy od badania do badania, od jednej wizyty do drugiej. Niepewność była chyba najgorsza. Chcieliśmy tylko wiedzieć, co dzieje się z naszym synem i jak możemy mu pomóc.

Diagnoza

Po pewnym czasie zostaliśmy przyjęci do Przylądka Nadziei we Wrocławiu. Kuba przeszedł tam wiele specjalistycznych badań. Czekaliśmy dwa tygodnie na wynik, wierząc, że usłyszymy dobrą wiadomość. Zamiast niej usłyszeliśmy diagnozę, która zatrzymała nasz świat: chłoniak Hodgkina.

Kuba swoje 16 urodziny spędził w szpitalu. Zamiast świętować z rodziną i przyjaciółmi, rozpoczął najtrudniejszą walkę w swoim życiu. Na początku czerwca ruszył pierwszy protokół chemioterapii.

Wsparcie rodziny

Dziś nasza codzienność to regularne wyjazdy do Przylądka Nadziei. Razem z Kubą jeździmy na kolejne etapy leczenia, a potem wracamy do domu na kilka dni, by nabrać sił przed następnym pobytem w klinice.

Jestem z synem przez cały czas, dlatego przebywam na zwolnieniu lekarskim. W domu została nasza 12-letnia córka Ala, którą na co dzień opiekuje się tata. Ogromnym wsparciem są dla nas także dziadkowie. Ich pomoc pozwala nam przetrwać ten niezwykle trudny czas i skupić się na tym, co dziś najważniejsze: zdrowiu Kuby.

Sport

Jeszcze niedawno Kuba nie potrafił usiedzieć w miejscu. Sport był nieodłączną częścią jego życia. Uwielbiał grać w koszykówkę, chodzić na siłownię, a wolne chwile spędzał przy grach i układaniu klocków LEGO. Dziś jego codzienność wygląda zupełnie inaczej, ale wciąż marzy o tym, by wrócić do swoich pasji i normalnego życia.

Potrzebujemy wsparcia

Koszty związane z leczeniem syna są ogromne. Mimo naszych starań nie jesteśmy w stanie samodzielnie udźwignąć wszystkich wydatków. Dlatego z całego serca prosimy o wsparcie. Każde wsparcie i każde udostępnienie naszej historii daje Kubie większą szansę na spokojne przejście przez leczenie i powrót do zdrowia.

Dziękujemy za każdą okazaną pomoc i za to, że jesteście z nami w tej walce.