W ramionach rodziny zastępczej Lena walczy o życie❗Neuroblastoma odebrała spokój, ale nie miłość❗

Ciało od początku wołało o uwagę

Lena trafiła do rodziny zastępczej jako noworodek. Od pierwszych tygodni życia jej ciało sygnalizowało, że coś jest nie tak. Bóle brzucha, skurcze, napięcia, niepokój i nieustanny dyskomfort nie ustępowały mimo zmian mleka, leków, masaży i kolejnych konsultacji.
Rozwijała się prawidłowo, uczyła się świata tak, jak inne dzieci w jej wieku. Tylko ten brzuszek nie dawał spokoju, stale przypominając, że coś wymyka się prostym wyjaśnieniom.

Gdy miała pół roku, jej organizm coraz wyraźniej nie radził sobie z przyjmowaniem pokarmu. Decyzja o wykonaniu kontrolnego USG jamy brzusznej miała wreszcie przynieść odpowiedź. Nikt nie spodziewał się, że stanie się początkiem koszmaru, który wszystko zmieni.

Diagnoza przyszła szybko

Rozszerzona diagnostyka doprowadziła do podejrzenia zmiany nowotworowej w przestrzeni zaotrzewnowej. Lena została pilnie skierowana do szpitala, by zweryfikować to, czego nikt nie chciał wypowiedzieć na głos.

Na Oddziale Onkologii i Hematologii Dziecięcej w Krakowie Prokocimiu diagnoza została potwierdzona. Neuroblastoma przestrzeni zaotrzewnowej, złośliwy nowotwór nerwów obwodowych i autonomicznego układu nerwowego, obejmujący nerwy miednicy. Ciężar tych słów był druzgocący i nie pozostawiał miejsca na złudzenia.

Leczenie, które wystawia na próbę

11 czerwca 2025 roku Lena przeszła laparotomię. Później przyszły kolejne etapy leczenia, liczne tomografie i znieczulenia. Podczas pierwszego z nich doszło do wstrząsu, który ujawnił uczulenie na zastosowany lek anestetyczny. Od tej pory każda kolejna procedura niosła ze sobą dodatkowy lęk.

Lena przeszła sześć cykli chemioterapii, które zniosła z niezwykłą, dziecięcą siłą. Z powodu głębokich spadków parametrów konieczne było przetaczanie krwi. Po zakończeniu chemioterapii i badaniach kontrolnych planowano operację usunięcia resztek guza, jednak decyzją lekarzy została ona odłożona. Na ten moment Lena pozostaje pod ścisłą obserwacją.

W lutym zaplanowano kolejny pobyt w szpitalu i badania kontrolne, które zadecydują o dalszych krokach leczenia.

Dom daleko, szpital blisko

Od maja do września Lena praktycznie nie opuszczała szpitala. Jej rodzina zastępcza jest przy niej nieustannie, towarzysząc jej w leczeniu i próbując stworzyć namiastkę bezpieczeństwa w miejscu, które z bezpieczeństwem niewiele ma wspólnego. Ich biologiczne dzieci zostały w domu oddalonym o ponad sto kilometrów.

Codzienność tej rodziny to nieustanne balansowanie pomiędzy opieką nad Leną a tęsknotą, logistyką i poczuciem rozdarcia. Dodatkowym obciążeniem są częste dojazdy. Lena ma założone wejście centralne, które wymaga regularnego płukania w szpitalu oddalonym o ponad sto kilometrów od miejsca zamieszkania.

Prosimy o pomoc

Ta rodzina podarowała Lenie wszystko, co miała. Bezpieczeństwo, miłość i obecność w chorobie. To ich dziecko z wyboru, choć nie z biologii. Mając własne dzieci, zdecydowali się otworzyć serce i dom dla kolejnego. Lena trafiła w najbezpieczniejsze miejsce, jakie mogła znaleźć.