Ma tylko 3 lata❗Białaczka nie pozwala Blance wrócić do domu, choć codziennie o to prosi❗

Alarmujące wyniki

Sińce pod oczami Blanki, które pojawiły się wiosną 2025 roku, od razu wzbudziły niepokój mamy. Nie było miejsca na przeczekanie ani uspokajanie sytuacji. Była szybka reakcja i natychmiastowe działanie.

Badania krwi wykonane w przychodni okazały się alarmujące. W piątek poziom płytek wynosił jeszcze 126 tysięcy, a już w poniedziałek spadł do około 25 tysięcy. Lekarz nie wahał się ani chwili i w trybie pilnym skierował Blankę na oddział hematologii w Kielcach, gdzie rozpoczęto pełną diagnostykę.

Jej wynik tylko pogłębił dramat. Szpik dziecka był zajęty w 98 procentach przez blasty. Diagnoza była jednoznaczna, druzgocąca i nie pozostawiała ani czasu, ani przestrzeni na oswajanie strachu.

Pilne leczenie

Leczenie ostrej białaczki limfoblastycznej T komórkowej rozpoczęto natychmiast. Blanka przeszła dwa protokoły chemioterapii, które jednak nie przyniosły żadnej poprawy. Brak odpowiedzi na leczenie był ciosem samym w sobie.

Sytuację dodatkowo skomplikowała sepsa. Nagle maleńkie ciało musiało walczyć nie tylko z nowotworem, lecz także z ciężkim zakażeniem, które w jednej chwili postawiło życie Blanki w bezpośrednim zagrożeniu. Dla rodziców był to moment, w którym strach przekroczył granicę, za którą pozostaje już tylko paraliżujący lęk.

Leczenie, powikłania i przeszczep

Kolejna chemioterapia, tym razem z zastosowaniem Vincristine, przyniosła poważne powikłania. Doszło do uszkodzenia mięśni i Blanka przestała chodzić. Następnie wdrożono intensywne bloki wysokiego ryzyka, które również nie przyniosły oczekiwanego efektu. Konieczna stała się radioterapia.

Ostatecznie lekarze podjęli decyzję o przeszczepie szpiku, który odbył się 5 grudnia 2025 roku, mimo obecności dodatniej choroby resztkowej. Po przeszczepie Blanka przestała jeść. Konieczne było wdrożenie żywienia pozajelitowego. Pojawiły się problemy z saturacją. Każdy kolejny dzień był walką o stabilność.

Bolesne oczekiwanie na „co dalej”

Dziś Blanka jest w momencie, w którym trudno wypowiedzieć na głos słowo „lepiej”, choć widać pierwsze oznaki poprawy. Dziewczynka zaczęła jeść samodzielnie, a wyniki uległy poprawie. Wprowadzono leczenie sterydami.

Towarzyszy temu jednak ogromny strach. Rodzice czekają na kluczowe badania, które pokażą, czy choroba resztkowa nadal jest obecna. To od tej odpowiedzi zależy dalszy plan leczenia i kierunek, w którym potoczy się kolejny etap walki.

Blanka nadal nie chodzi i zmaga się z nadciśnieniem. Przebywa w szpitalu, w warunkach sterylnych, które od miesięcy odcinają ją od normalnego dzieciństwa.

Rodzina uwięziona w szpitalnej codzienności

Od ośmiu miesięcy życie tej rodziny toczy się z dala od domu, który stał się miejscem niemal nierealnym. Blanka jest dzielna, ale bardzo tęskni. Za swoim pokojem. Za zabawkami. Za zwyczajnością. Buntuje się przeciw przyjmowaniu kolejnych tabletek, jakby miała nadzieję, że to przybliży ją do powrotu do domu, o który pyta niemal każdego dnia.

Prosimy o pomoc

Leczenie Blanki jest długie, skomplikowane i pełne niepewności. Nie wiemy, czy zbliża się ku końcowi. Nie wiemy, co przyniosą kolejne miesiące. Wiemy jedno. Ta mała dziewczynka i jej rodzina nie powinni przechodzić tej drogi sami.