Walczymy o Zosię❗Chłoniak Hodgkina odbiera jej dzieciństwo❗

Gdy zwykłe objawy przestają być zwykłe

We wrześniu 2025 roku pojawiły się symptomy, które w świecie dziecięcych infekcji brzmią znajomo: kaszel, katar i narastająca męczliwość. Lekarz rodzinny rozpoznał zapalenie płuc i wdrożył antybiotykoterapię, jednak mimo kolejnych dni leczenia stan Zosi nie poprawiał się, a codzienność zaczęła wypełniać się niepokojem.

22 października wykonano RTG klatki piersiowej. Wynik odmienił wszystko. Zdjęcie ujawniło masę guzowatą w obrębie śródpiersia, a Zosia wraz z mamą została niezwłocznie skierowana do specjalistycznego szpitala w Rybniku. Tomografia komputerowa odsłoniła obraz, którego nikt się nie spodziewał: rozległy guz śródpiersia górnego o wymiarach 11 x 9,2 cm, schodzący ku dolnym strukturom, uciskający żyłę główną górną, pień płucny oraz naczynia i oskrzela lewego płuca. Stwierdzono również trzy zmiany zamostkowe, z największą sięgającą 44 x 30 x 46 mm. To była diagnoza, która spadła nagle, odbierając rodzinie możliwość przygotowania się na to, co miało nadejść.

Potwierdzenie choroby i początek leczenia

30 października wykonano trepanobiopsję i pobrano szpik kostny, aby ustalić pełny zakres choroby. W kolejnych dniach Zosię zakwalifikowano do leczenia według protokołu EuroNet PHL-C2, określającego stopień IIA i poziom terapeutyczny TL-2. 15 listopada rozpoczęła chemioterapię i od tego momentu jej życie podporządkowane zostało rytmowi leczenia, które wymaga nieustannej uważności, izolacji oraz regularnych kontroli.
W czasie terapii Zosia przebywa na Oddziale Onkologii, Hematologii i Chemioterapii GCZD w Katowicach, z dala od wszystkiego, co było dla niej naturalną częścią codzienności.

Choroba odbiera ukochany świat

Zosia była przed chorobą dzieckiem pełnym energii i twórczej ekspresji. Tańczyła w Zespole Edukacyjno-Artystycznym Przygoda w Rybniku, brała udział w międzynarodowych festiwalach tanecznych i bez trudu łączyła taniec z rowerowymi wycieczkami, śpiewem i pracami plastycznymi. Była obecna wśród przyjaciół, zawsze uśmiechnięta, zawsze gotowa na kolejne aktywne popołudnie.

Choroba odebrała jej ten świat natychmiast. Ze względu na ryzyko infekcji musi unikać kontaktów z rówieśnikami, nie chodzi do szkoły i nie może uczestniczyć w treningach, które dotąd wypełniały jej życie radością. Tęskni za koleżankami, za ruchem, za sceną i za swoim psem, który czeka na nią w domu. Towarzyszą jej zawroty głowy, brak apetytu, lęk przed kolejnymi procedurami i strach przed utratą włosów, której symboliczna waga jest szczególnie dotkliwa dla dziewczynki w jej wieku.
Młodsza siostra, Helenka, również próbuje odnaleźć się w tej nowej rzeczywistości, w której choroba Zosi wyznacza rytm całego domu.

Rodzina w centrum walki

Rodzice Zosi towarzyszą jej na każdym etapie leczenia, próbując utrzymać równowagę między domem, pracą i opieką nad młodszym dzieckiem.

Zosia potrzebuje nie tylko leczenia, ale także obecności, spokoju i poczucia, że choroba nie odbiera jej świata całkowicie.

Potrzebna jest pomoc

Proces leczenia wymaga zakupu nierefundowanych leków, regularnych wizyt u specjalistów, pomocy psychologicznej, rehabilitacji oraz stałego transportu do szpitala. Konieczne są również środki na sprzęt medyczny i opiekę, którą Zosia musi otrzymywać w czasie chemioterapii. To koszty, które znacznie przekraczają możliwości rodziny.