Ratujmy Leosia❗Ostra Białaczka Limfoblastyczna❗

Niepokojące sygnały były zapowiedzią nieoczekiwanego dramatu

Leoś od pierwszego roku życia miał tendencję do lekkiej anemii, jednak suplementacja przynosiła efekt, a wyniki badań z lipca 2025 roku były na tyle dobre, że rodzice wierzyli, iż ich synek wraca do pełni sił.
Pod koniec października nastąpiła gwałtowna zmiana. Kontrolne badanie wykazało znacznie zawyżone niedojrzałe granulocyty. Zaniepokojeni rodzice udali się prywatnie do hematologa, który zlecił szczegółową diagnostykę. Wynik z 12% komórek blastycznych odebrał ich codzienności spokój i stabilność.
Nie było już miejsca na wahanie. Z synkiem pojechali natychmiast do Przylądka Nadziei we Wrocławiu, gdzie Leoś przeszedł szereg badań: USG, RTG, rezonans magnetyczny, badanie okulistyczne oraz punkcję szpiku. Wynik pozbawił złudzeń i zatrzymał czas. Wybrzmiała diagnoza - ostra białaczka limfoblastyczna typu B.

Natychmiastowe leczenie

Od pierwszych godzin pobytu w szpitalu Leoś jest pod opieką zespołu onkologicznego. Wdrożono sterydoterapię i rozpoczęto pierwszy protokół chemioterapii, który stał się początkiem długiej i trudnej drogi.
Na ten moment przed Leonkiem stoją co najmniej dwa miesiące nieprzerwanego pobytu w szpitalu. Jeśli leczenie zadziała tak jak powinno, to w kolejnych miesiącach będzie mógł wychodzić czasem na przepustki do domu, gdzie czeka jego roczny braciszek Ignaś.

Rodzina w ciągłej rotacji, by Leoś nigdy nie był sam

Choroba całkowicie przeorganizowała życie jego rodziców: Marty i Alexa. Marta czuwa przy łóżku Leosia za dnia, a nocą jedzie do domu, by być przy swoim młodszym synku (przyrodnim bracie Leosia). W tym czasie opiekę w szpitalu przejmuje Alex.
Marta miała wrócić do pracy po zakończonym urlopie macierzyńskim, lecz wszystko musiało zostać wstrzymane. Alex również przeorganizował swoją pracę i codzienność. Oboje, choć nie są już ze sobą w związku, działają dziś jak jeden organizm. Szukają rozwiązań, dzielą obowiązki, trzymają się razem, bo Leon potrzebuje ich obojga.

W domu czeka maleńki Ignaś

Roczny Ignaś jeszcze nie rozumie, dlaczego nie widzi swojej mamy tak często jak wcześniej, ale czuje zmianę. Tęskni. Opiekę nad nim za dnia przejęła babcia, aby Marta mogła być przy chorym Leosiu w szpitalu.
Dla tak małego dziecka to również czas pełen destabilizacji i rozłąki, którą trudno będzie nadrobić. Marta martwi się, jak długa izolacja wpłynie na rozwój jej dzieci. Lęk jest w niej cichy, uporczywy i obecny każdego dnia. W jej myślach powraca obawa, że rozłąki, ograniczenia i emocjonalne napięcie mogą odcisnąć ślad, którego nie da się później wymazać.

Rodzice proszą o wsparcie, bo leczenie białaczki to nie tylko ból i strach, ale także ogromne koszty, których samotnie nie są w stanie unieść. Każda pomoc, nawet najmniejsza, jest realnym wsparciem w tej walce i daje rodzinie cień ulgi w świecie, który dziś składa się z lęku, czekania i nadziei.