Osteosarcoma❗Amputancja❗Ignacy uczy się życia z protezą.

Zaczęło się od sygnałów, które łatwo zlekceważyć

Drobne sygnały pojawiające się podczas aktywności fizycznej okazały się początkiem choroby. Ignacy zaczął tracić pewność ruchu, a potknięcia i upadki tłumaczono zmęczeniem lub chwilową niezręcznością. W drugiej połowie wakacji pojawił się jednak silny ból w okolicy lewego kolana, a w jego obrębie wyczuwalna stała się guzowata zmiana. Z czasem ból nasilił się do tego stopnia, że zaczął poruszać się o kulach. Był 2023 rok.

Rozpoczęta diagnostyka przyniosła odpowiedź, która nie pozostawiała czasu na zwłokę.
6 października 2023 roku Ignacy rozpoczął chemioterapię.

Lekarze podjęli decyzję o amputacji

Zastosowane leczenie nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. Jedyną drogą, aby zatrzymać postęp choroby, była podkolanowa amputacja lewej kończyny dolnej, przeprowadzona 28 grudnia 2023 roku w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym w Krakowie.

Był to moment trudny fizycznie i głęboko obciążający psychicznie, niosący ból, gniew i bezradność wobec tego, co się wydarzało. Po nim życie siedemnastoletniego chłopca trzeba było budować od nowa.

Leczenie i niepewność

Ignacy zakończył chemioterapię w czerwcu 2024 roku. Strach powrócił w lutym 2025 roku, gdy pojawiło się podejrzenie wznowy choroby. W marcu wykonano biopsję kości piszczelowej i udowej. Badania nie wykazały komórek nowotworowych. W listopadzie 2025 roku Ignacy doznał złamania kości w kikucie podczas upadku. Kość zrosła się, jednak dalsza rehabilitacja oraz nauka chodzenia w protezie są niezbędne.

Nauka życia na nowo

Po zakończeniu leczenia Ignacy uczy się funkcjonować z protezą. Każdy krok wymaga wysiłku, cierpliwości i systematycznej rehabilitacji. Proteza, z której korzysta, jest jego pierwszą i wymaga dopasowania oraz przyszłej wymiany.

Rodzina stała się najważniejszym oparciem

W czasie leczenia rodzice, mimo że od dawna ułożyli swoje życie osobno, wspólnie przechodzili przez chorobę syna, czuwając przy nim na zmianę podczas pobytów w szpitalu. Obecnie to mama towarzyszy Ignacemu w wizytach kontrolnych.

Na co dzień opiekę nad nim sprawuje wraz z obecnym mężem. Na niej spoczywa organizacja leczenia, rehabilitacji i codziennych potrzeb syna.

Ignacy ma 19-letnią siostrę Agatę. Wiadomość o chorobie brata była dla niej ogromnym wstrząsem i wymagała wsparcia psychologicznego. Rodzeństwo pozostaje ze sobą bardzo blisko.

Codzienność po chorobie

Mama Ignacego zrezygnowała z pracy, aby móc się nim opiekować. Rodzina mieszka w wynajmowanym mieszkaniu i ponosi wysokie koszty utrzymania, rehabilitacji oraz leczenia. Do codziennych wydatków dochodzą koszty dojazdów, środków medycznych oraz konieczność dostosowania protezy do rosnącego organizmu nastolatka.

Powrót do świata rówieśników

Ignacy interesuje się historią, geografią i kosmosem. Lubi budować modele statków i spędzać czas przy grach komputerowych. Te zwyczajne zainteresowania siedemnastolatka są znakiem, że mimo trudnych doświadczeń patrzy w przyszłość z nadzieją.

Każde okazane wsparcie pomoże mu odzyskiwać samodzielność i pewność w codziennym życiu.