Nowotwór złośliwy jajnika z przerzutami❗Szesnastoletnia Nadia walczy o powrót do zdrowia❗

Od nudności do diagnozy

Pod koniec 2024 roku Nadia zaczęła odczuwać uporczywe nudności, które z każdym dniem nasilały się coraz bardziej, do tego stopnia, że nie była w stanie nic zjeść. Początkowo nic nie wskazywało na poważniejszy problem. Wyniki morfologii i badania w kierunku pasożytów nie wykazały żadnych nieprawidłowości, dając chwilowe poczucie ulgi.

Kolejnym krokiem było badanie USG jamy brzusznej, które niosło ze sobą duże poczucie napięcia. To właśnie wtedy lekarz, w ciszy, zatrzymał się dostrzegając coś, co wymagało dalszej diagnostyki: torbiel na lewym jajniku.

Ta obserwacja uruchomiła dalszą diagnostykę. Zlecono badania markerów nowotworowych. Wyniki nie pozostawiały wątpliwości. Guz miał 3 cm

Guz rósł w błyskawicznym tempie

Nadia przeszła trzymiesięczną terapię hormonalną. Z czasem jej samopoczucie zaczęło się wyraźnie pogarszać. Zaniepokojony lekarz zdecydował o pilnym skierowaniu na kolejne badanie USG jamy brzusznej. Był to czas pełen napięcia dla Nadii i jej mamy. Wynik badań przyniósł kolejne niepokojące informacje: guz urósł, i to znacząco, osiągając rozmiar 13cm.

Podjęto decyzję, która miała zmienić wszystko. Operacja. Minuty dłużyły się w nieskończoność, a każda z nich była walką pomiędzy strachem, a wiarą, że wszystko będzie dobrze.

Cisza po diagnozie

Wyniki badań histopatologicznych, na który z niepokojem czekały, ujawniły pełny obraz sytuacji. Okazało się, że usunięty guz, był zmianą złośliwą, która już zdążyła dać przerzuty do drugiego jajnika o charakterze niezłośliwym. Przerzuty pojawiły się również w węzłach chłonnych i w żebrach.

Moment zapoznania się z diagnozą, był dla Nadii i jej mamy, momentem pełnym emocji, ciszy i prób odnalezienia się w nowej rzeczywistości.

Dziś Nadia kontynuuje leczenie w Przylądku Nadziei we Wrocławiu, gdzie kolejne cykle chemioterapii wyznaczają rytm jej codzienności. Dni tam przeplatają się pomiędzy nadzieją i zmęczeniem, między rozmową z lekarzami i chwilami ciszy.

We dwie przeciwko chorobie

U jej boku, niezmiennie, jest jej mama. Obecna w każdym trudnym momencie. Opieka nad córką stała się najważniejsza, musiała też zrezygnować z pracy. Całą swoją uwagę i siłę skupia teraz na jednym: walce o zdrowie Nadii.

W tej rzeczywistości jest też pustka, którą trudno wypełnić. Kontakt z tatą jest rzadki. To sprawia, że muszą we dwie, nauczyć się funkcjonować w świecie, który w krótkim czasie stał się miejscem pełnym niepewności, ale też cichej i upartej nadziei.

Cicha walka o powrót do normalności

Jeszcze niedawno, codzienność Nadii, wypełniały proste, ale ważne rzeczy. Muzyka potrafiła poprawić jej nastrój w kilka chwil. Często też sięgała po ołówek zapisując teksty piosenek, bądź rysując. Jej ciekawość świata znajdowała ujście w nauce języków obcych.

Dziś świat Nadii mocno się skurczył. Dzień po dniu przechodzi kolejne badania. To właśnie w szpitalu toczy się jej codzienność: pomiędzy salą, korytarzem, a gabinetami.