Neuroblastoma IV stopnia❗Ratujemy życie półtorarocznego Antosia❗

Nieustępująca gorączka

To był jedyny objaw. Bez innych sygnałów ostrzegawczych, bez symptomów, które pozwoliłyby przewidzieć skalę zagrożenia. Kolejne badania i konsultacje prowadziły jednak w jednym kierunku. Diagnoza przyszła szybko i była bezlitosna. Neuroblastoma w czwartym stadium z przerzutami do szpiku, kości i płuca.

Nie była to pojedyncza zmiana ani problem ograniczony do jednego miejsca. Choroba objęła cały organizm tak małego dziecka, odbierając rodzinie poczucie bezpieczeństwa z dnia na dzień.

Pierwsze zabiegi i decyzje bez odwrotu

Szóstego października wykonano biopsję szpiku oraz laparoskopowo usunięto guz z prawego nadnercza. Kilkanaście dni później założono port naczyniowy, który stał się stałym elementem codzienności Antosia i symbolem leczenia, które nie ma prostych etapów ani krótkich dróg.

Leczenie dopiero się rozpędza

Chłopiec rozpoczął terapię zgodnie z protokołem SIOPEN HR NB. Osiem dawek chemioterapii zaplanowanych na siedemdziesiąt dni. Pierwszy cykl zniósł dobrze, choć każde podanie leków wymagało nieustannej kontroli parametrów krwi, moczu oraz słuchu. To jednak dopiero początek. Przed nim wysokodawkowa chemioterapia połączona z przeszczepem, następnie radioterapia obejmująca dwanaście dawek oraz pięć cykli immunoterapii. Leczenie rozpisane na długie miesiące, bez przestrzeni na odpoczynek i bez chwili prawdziwej ulgi.

Rodzina rozdarta między domem a szpitalem

Antoś przebywa na zmianę w domu i w szpitalu. Podczas hospitalizacji oboje rodzice są przy nim nieprzerwanie. W tym czasie opiekę nad starszym synem przejmują dziadkowie. Życie rodziny zostało podzielone na dwa światy, połączone nieustannym czuwaniem i lękiem, który nie pozwala zapomnieć o zagrożeniu nawet na moment.

Ten strach trudno ukryć przed starszym dzieckiem. Martwiąc się o młodszego brata, chłopiec chłonie emocje unoszące się wokół choroby i leczenia, choć sam nie potrafi jeszcze ich nazwać.

Codzienność podporządkowana chorobie

Stres, zmęczenie i dekoncentracja stały się tłem każdego dnia. Każdy poranek otwiera to samo pytanie, czy uda się dotrwać do wieczora bez powikłań i skutków ubocznych. Każda myśl, niezależnie od punktu wyjścia, wraca do leczenia Antosia. Bezcenne są chwile, w których choroba pozwala mu być po prostu dzieckiem. Gdy bawi się, uśmiecha i poznaje świat, rodzice na nowo odnajdują siłę, której z dnia na dzień mają coraz mniej. W tych krótkich momentach widzą jasno, o co toczy się ta walka i dlaczego wciąż podnoszą się z bezsilności.