Rak piersi nie zamknął za sobą drzwi❗Aneta codziennie walczy❗

Choroba nie przyszła gwałtownie

Pierwsze sygnały były niejednoznaczne i łatwe do zlekceważenia. Nocne poty, narastające zmęczenie, osłabienie. Objawy, które Aneta tłumaczyła zmianami hormonalnymi, wpisującymi się w naturalny etap życia. Nic nie zapowiadało, że badanie mammograficzne z czerwca 2024 roku zmieni jej rzeczywistość w sposób trwały i nieodwracalny.

Rozpoznanie raka piersi prawej nie było jedynie medycznym komunikatem. Było momentem, w którym przyszłość straciła swoją przewidywalność, a codzienność zaczęła układać się według terminów leczenia, wyników i kolejnych decyzji.

Leczenie zostaje w organizmie na długo

W maju 2025 roku Aneta przeszła onkoplastyczną operację oszczędzającą, po której rozpoczął się intensywny etap leczenia systemowego. Dwanaście cykli chemioterapii indukcyjnej, następnie cztery cykle chemioterapii czerwonej, a potem radioterapia obejmująca węzły chłonne.

Każdy z tych etapów był osobnym wysiłkiem fizycznym i psychicznym. Choć terapia dobiegła końca, jej skutki nie zniknęły. Aneta została objęta długoterminowym leczeniem hormonalnym oraz terapią inhibitorem CDK4/6, która ma chronić przed nawrotem choroby, ale jednocześnie stale obciąża organizm.

Ciało po leczeniu mówi własnym językiem

Chemioterapia i radioterapia pozostawiły po sobie konsekwencje, z którymi Aneta mierzy się każdego dnia. Pogorszenie wzroku wymagało specjalistycznego leczenia okulistycznego w Warszawie i stałej kontroli. Do tego doszły zmiany zwyrodnieniowe oraz silne dolegliwości bólowe stopy, które utrudniają poruszanie się i odbierają swobodę w najprostszych czynnościach.

To już nie jest czas „powrotu do normalności”. To czas uczenia się życia w nowym, bardziej kruchym ciele, które nie zawsze pozwala planować nawet najbliższy dzień.

Samodzielność wystawiona na próbę

Aneta mieszka z synem, który wciąż się uczy. Jest po rozwodzie i obecnie utrzymuje się z zasiłku rehabilitacyjnego, znacznie niższego niż wcześniejsze wynagrodzenie. Regularne dojazdy do Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Gdańsku stały się nieodłączną częścią jej życia, generując koszty, które coraz trudniej pogodzić z codziennymi potrzebami.

Równolegle Aneta korzysta z pomocy psychologa. Leczenie onkologiczne nie kończy się bowiem w momencie wypisu z oddziału. Strach przed nawrotem, odpowiedzialność za dziecko i niepewność finansowa to ciężar, który trudno dźwigać w pojedynkę.

Ta pomoc jest potrzebna

Aneta nie prosi o wsparcie, by „wrócić do dawnego życia”. Wie, że ono już się zmieniło. Prosi o pomoc, która pozwoli jej bezpiecznie przejść przez dalsze leczenie, zadbać o rehabilitację, zdrowie psychiczne i podstawową stabilność w czasie, gdy organizm nadal dochodzi do siebie.

To zbiórka dla kobiety, która nie przestała walczyć. Dziś toczy swoją walkę po cichu, w codziennych zmaganiach o sprawność, spokój i możliwość życia bez ciągłego lęku.