Rak trzonu macicy❗Teresa rozpoczyna długie leczenie❗

Tamtej nocy najważniejsze było tylko zatrzymać krwotok

2 października 2025 roku pojawił się nagły, bardzo silny krwotok. Sytuacja była na tyle poważna, że konieczne było natychmiastowe wezwanie pogotowia ratunkowego.

Teresa trafiła do szpitala, gdzie lekarze wykonali pilny zabieg łyżeczkowania macicy.

W tamtym momencie wszystko było jeszcze jedynie medyczną procedurą i oczekiwaniem na wyniki badań. Dopiero kilka tygodni później pojawiła się odpowiedź, która nadała sens wcześniejszym wydarzeniom.

9 listopada 2025 roku Teresa usłyszała diagnozę: nowotwór złośliwy trzonu macicy.

Kolejne tygodnie przynosiły następne etapy terapii

W grudniu lekarze wszczepili port naczyniowy, aby przygotować organizm do dalszego leczenia. W kolejnych miesiącach pojawiły się także powikłania związane z ciężką anemią, które wymagały transfuzji krwi oraz podawania preparatów żelaza.

9 marca Teresa rozpoczęła radiochemioterapię w szpitalu MSWiA w Warszawie. Leczenie potrwa do połowy kwietnia i obejmuje serię naświetlań prowadzonych równolegle z podawaniem cisplatyny.

Po zakończeniu tego etapu zaplanowano jeszcze cztery zabiegi brachyterapii. To intensywna terapia, która wymaga ogromnej siły organizmu i dużej wytrzymałości psychicznej.

Organizm musi zmierzyć się z czymś więcej niż jedną chorobą

Proces leczenia dodatkowo komplikuje choroba autoimmunologiczna, z którą Teresa zmaga się od dłuższego czasu. Jest to pemfigoid pęcherzowy, schorzenie wpływające na stan skóry i funkcjonowanie układu odpornościowego.

Połączenie obu chorób sprawia, że każdy etap terapii wymaga szczególnej ostrożności oraz stałej kontroli lekarzy.

Najtrudniejsze nie zawsze dzieje się w szpitalu

Teresa wychowuje syna samotnie. Dziś to właśnie jej syn pomaga w wielu zwyczajnych obowiązkach domowych, które jeszcze niedawno były dla niej naturalną częścią codzienności.

Choroba przerwała także życie zawodowe. Teresa nie może obecnie znaleźć pracy, a przed nią jeszcze długie i wymagające leczenie.

Największym wyzwaniem stała się więc nie tylko sama terapia, lecz także próba utrzymania codziennej równowagi w sytuacji, w której każdy dzień przynosi nowe obciążenia. Myślami Teresa wciąż wraca do życia sprzed choroby. Zanim pojawiła się choroba, jej codzienność wypełniały rzeczy spokojne, lecz niezwykle ważne.

Czytanie książek, długie spacery, nauka języków obcych, wizyty w muzeach i teatrach. Lubiła podróżować do miejsc, w których można poczuć, że czas płynie wolniej, zatrzymać się na chwilę i odetchnąć od codziennych obowiązków.

Dziś największym pragnieniem pozostaje przejście przez leczenie i odzyskanie możliwości zwyczajnego życia.