Kość udowa zajęta przez osteosarcomę❗Romek jest w trakcie chemioterapii i przygotowań do operacji❗

Ból pojawił się nocą

Romek należał do dzieci, które trudno zatrzymać w miejscu. Piłka, podwórko i swoboda, bez której dzieciństwo nie istnieje.
W listopadzie pojawił się ból. Najpierw budził go nocą, potem stał się tak silny, że nie pozwalał zasnąć. Rodzice patrzyli, jak ich jedenastoletni syn próbuje znaleźć pozycję, w której choć na chwilę przestanie boleć.
Dwie długie noce wystarczyły, by zrozumieli, że nie mogą czekać dłużej. Kolejna noc w takim stanie byłaby nie do udźwignięcia. Decyzja o wyjeździe na Szpitalny Oddział Ratunkowy była jedyną możliwą. Nie chcieli, aby ich dziecko cierpiało choćby godzinę dłużej.
Był 25 listopada 2025 roku. Diagnostyka doprowadziła do biopsji, która przyniosła odpowiedź na pytanie o źródło bólu. Guz kości udowej prawej. Osteosarcoma.

Cisza po usłyszeniu nazwy

Moment diagnozy stłumił dźwięki i wypełnił przestrzeń ciszą, w której trudno było zebrać myśli. Słowo „nowotwór” zmienia perspektywę w jednej chwili.
Tempo zdarzeń natychmiast przyspieszyło. Leczenie wdrożono bez zwłoki.
Romek kończy dziś szósty cykl chemioterapii. Każdy z nich przynosi powikłania: wymioty, silne osłabienie, problemy trawienne oraz gwałtowne spadki parametrów krwi wymagające transfuzji.
Jego organizm uczy się wytrzymywać więcej, niż powinien w tym wieku. Kolejnym etapem leczenia będzie operacja.

Między oddziałem a domem

Podczas chemioterapii Romek spędza kilka dni w szpitalu z mamą. Potem wraca do domu, gdzie opiekę nad nim wspólnie przejmują rodzice.
Ich życie toczy się dziś pomiędzy oddziałem a domem, pomiędzy nadzieją a zmęczeniem, w powtarzalności dni podporządkowanych leczeniu.

Rodzina wobec doświadczenia

Stan emocjonalny rodziny nie przypomina już dawnego spokoju. Trzyma ich wiara i wzajemna obecność.
Nie tylko rodzice przeżywają chorobę. Rodzeństwo Romka doświadcza strachu i bezradności wobec tego, co dzieje się z bratem. Pojawia się również żal, że musi on przechodzić przez cierpienie, którego nikt nie potrafi od niego zabrać.

Najtrudniejsze spojrzenia

Najtrudniejsze nie są procedury ani zmęczenie. Największym wyzwaniem jest patrzeć na cierpienie syna.
Romek nie przestał być dzieckiem. Nie przestał patrzeć w przyszłość.
Dziś potrzebuje leczenia, opieki i wsparcia, aby po drugiej stronie tego doświadczenia nadal czekało życie. Takie, w którym znów można spokojnie zasnąć.