Pomóżmy Kacprowi❗Białaczka i walka o życie❗

Zapowiedź dramatycznej historii

Końcówka lata, która miała przynieść spokojne przygotowania do szkoły, stała się początkiem historii, której nikt nie był w stanie przewidzieć. W pierwszych dniach września Kacper zaczął tracić apetyt, jego waga spadała w niepokojącym tempie, skóra bledła, a osłabieniu towarzyszyły bolesne rany w jamie ustnej i ciemniejące dziąsła. Każdy objaw osobno mógłby wskazywać na krótkotrwałe osłabienie, jednak razem tworzyły obraz, który w rodzicach budził coraz większy niepokój.

Decyzja o konsultacji była naturalnym odruchem troski. Jednak to, co usłyszeli osiemnastego września w szpitalu w Szczecinie, zatrzymało w nich oddech. Diagnoza ostrej białaczki limfoblastycznej z komórek T przecięła dotychczasową codzienność jednym zdaniem, które zmienia perspektywę na wszystko.

Terapia nie pozostawia miejsca na wytchnienie

Po rozpoznaniu czas zaczął płynąć według zupełnie innego rytmu. Już cztery dni później konieczne było wszczepienie cewnika Broviac, który od tej chwili stał się nieustannie obecny w codzienności chłopca. W krótkim czasie Kacper przeszedł liczne punkcje lędźwiowe w znieczuleniu ogólnym oraz bronchoskopię, również wymagającą narkozy.

Za nim dwa protokoły chemioterapii, z których każdy zakończył się poważnymi powikłaniami. W pierwszym pojawiło się zapalenie płuc i krwawienia z nosa. W drugim doszło do gwałtownych reakcji skórnych po przetoczeniu płytek, intensywnych wymiotów i głębokich spadków parametrów krwi. Każdy etap stawał się kolejną próbą sił, nie tylko dla chłopca, który przechodzi to wszystko w wieku dziewięciu lat, lecz także dla jego rodziców, którzy muszą znaleźć w sobie odwagę, by mierzyć się z nieprzewidywalnością leczenia.

Dwa światy rozdzielone chorobą

Choroba podzieliła rodzinę na dwa równoległe światy. W jednym jest szpitalny pokój, w którym przy łóżku Kacpra trwa jego mama. W drugim dom, w którym sześcioletni brat chłopca czeka z pytaniami, na które nikt nie potrafi odpowiedzieć w sposób, jaki byłby dla niego zrozumiały. Jego tęsknota ma postać milczącego zawieszenia, a tata codziennie stara się pogodzić obowiązki zawodowe z samotnym prowadzeniem domu, który nagle wydaje się zbyt duży na dwie osoby.

Ta rozłąka nie jest chwilowa. Z każdym dniem odbiera rodzinie energię, równowagę i poczucie dawnej bliskości. Choroba jednego dziecka narusza świat drugiego, a rodzicom odbiera siły, które do tej pory uznawali za niewyczerpane.