Rak jajnika z przerzutami do opłucnej! Walczę o zdrowie!

Zaczęło się od wody w płucach. Lekarze podejrzewali zapalenie serca, ale badanie płynu pokazało coś znacznie groźniejszego: komórki rakowe. W kolejnych miesiącach lekarze szukali źródła mojej choroby. W końcu usłyszałam diagnozę: złośliwy rak jajnika z przerzutami do opłucnej.

Zaczęło się od problemów z płucami

Najpierw pojawiła się woda w płucach. Lekarze, do których się zgłosiłam, podejrzewali zapalenie serca, jednak prawda okazała się jeszcze gorsza. W pobranym płynie wykryto komórki rakowe. Przeżyłam szok. Ale to był początek bardzo trudnej diagnostyki.

Lekarze szukali źródła choroby przez prawie pół roku. Wykonano między innymi badanie PET, pobierano wymazy z macicy w narkozie, przeszłam operację VATS.

Dopiero po wielu badaniach udało się ustalić rozpoznanie: rak jajnika surowiczy high-grade w IV stopniu zaawansowania, z przerzutami do opłucnej.

Leczenie już trwa

Leczę się w Łodzi. Obecnie przyjmuję chemioterapię. Na razie odpowiedź organizmu na leczenie jest dobra, ale pełniejszą ocenę będzie można zrobić dopiero po zakończeniu 6. cyklu chemii.

Czekam także na wyniki badań BRCA1/2. Jeśli pojawi się taka możliwość, po chemioterapii lekarze rozważą leczenie celowane, które mogłoby pomóc podtrzymać efekt terapii. To daje nadzieję, ale przede mną nadal długa i niepewna droga.

Choroba uderzyła nagle

Zawsze byłam aktywną osobą. Jeździłam na rowerze, zajmowałam się ogrodem, gotowałam, spacerowałam i prowadziłam zwykłe, spokojne życie bez używek. Trudno mi było uwierzyć, że choroba może pojawić się tak nagle i tak gwałtownie wszystko zatrzymać.

Dziś większość czasu spędzam w domu. Do szpitala jeżdżę głównie na wlewy. Zmagam się też z cukrzycą typu 2, nadciśnieniem oraz skutkami zapalenia mięśnia sercowego.

Po chemioterapii przychodzą silne bóle, ogromne osłabienie i lęk o to, co będzie dalej.

Najbardziej boję się o syna

Choroba zabrała mi poczucie bezpieczeństwa. Wcześniej opiekowałam się mamą po udarze i dorabiałam bez umowy, dlatego dziś zostałam bez stabilnego wsparcia finansowego.

Mój mąż pracuje na kilka zmian w dwóch pracach, więc często nie ma go w domu. Ogromną pomocą jest mój syn, który wspiera mnie na co dzień. To właśnie o niego boję się najbardziej. Widzi, jak tracę siły, choć wcześniej byłam aktywna i pełna życia. Boję się, co stanie się z nim, jeśli mnie zabraknie.

Każdy dzień to walka

Mierzę się nie tylko z chorobą, ale też ze strachem, bólem i wyczerpaniem. Moje zdrowie psychiczne bardzo ucierpiało – potrzebuję wsparcia psychoterapeuty i psychiatry, bo pojawiło się podejrzenie depresji.

Najtrudniejsze są pytania, na które nikt nie potrafi dziś odpowiedzieć: czy leczenie zadziała, co będzie po chemii, jak poradzi sobie moja rodzina, jeśli choroba znów przyspieszy.

Proszę o wsparcie

Każda wpłata pomoże mi przejść przez kolejne etapy leczenia i da większe poczucie bezpieczeństwa w czasie, kiedy wszystko zależy od wyników badań, reakcji organizmu na chemię i dalszych decyzji lekarzy.

Walczę z zaawansowanym rakiem jajnika. Chcę żyć, leczyć się i być przy swojej rodzinie jak najdłużej. Proszę o pomoc.