Rak piersi w III stadium❗Aneta przygotowuje się do operacji❗

Pierw­szy sygnał

W lipcu 2025 roku Aneta zauważyła powiększone węzły chłonne. Pojawił się niepokój, choć towarzyszyła mu nadzieja, że przyczyna okaże się niegroźna. Myśli nie wybiegały tak daleko, by układać dramatyczne scenariusze. Życie napisało je samo.

Diagnoza była jednoznaczna: nowotwór złośliwy piersi w III stadium z zajęciem węzłów chłonnych.

W jednej chwili przyszłość przestała być przestrzenią planów, a stała się czasem, który należało wypełnić leczeniem.

Leczenie

Od września 2025 roku Aneta przechodzi chemioterapię. Zaplanowano szesnaście cykli leczenia, po których możliwe będzie przeprowadzenie operacji. Kolejne etapy obejmą radioterapię, terapię celowaną oraz rehabilitację.

Leczenie ratuje życie, ale pozostawia ślad w ciele. Pojawiła się arytmia serca, zaburzenia pracy wątroby, zmiany skórne oraz neuropatia, która odebrała czucie w stopach i utrudnia chodzenie. Ciało, które dotąd niosło przez codzienność bez wysiłku, zaczęło wymagać ostrożności przy każdym kroku.

Droga

Aneta mieszka w Giżycku. Każdy cykl chemioterapii oznacza około 170 kilometrów drogi. Po leczeniu wraca sama, mimo wyczerpania. Nie ma nikogo, kto przejąłby ciężar powrotu w chwili, gdy organizm znajduje się na granicy sił. Są podróże, które nie kończą się w momencie dotarcia do domu.

Samotność

Na co dzień Aneta pozostaje sama z chorobą i jej konsekwencjami. Nie jest to samotność wyboru.
To samotność, która pojawia się wtedy, gdy życie wymaga więcej, niż ktokolwiek obok jest w stanie unieść.

Zwykłe sprawy przestały być zwyczajne

Pierwsze skutki leczenia przerwały jej aktywność zawodową. Obciążenie organizmu okazało się zbyt duże, by mogła dalej pracować. Zwykłe sprawy przestały być zwyczajne. Codzienne funkcjonowanie zaczęło wymagać wysiłku, na który choroba nie zostawia sił.

To, czego nie widać

Samo leczenie jest trudne. Jeszcze trudniejsze staje się wtedy, gdy przez chorobę przechodzi się bez oparcia drugiego człowieka. Z resztek sił trzeba budować kolejny dzień, mimo wyczerpania i bólu. Nie wszystko, co wymaga największej odwagi, jest widoczne.