99,5% nowotworowych komórek w szpiku❗PILNA pomoc dla Julii❗

Objawy przyszły po cichu

W maju 2025 roku pierwsza morfologia krwi wykazała jedynie nieznaczne odchylenia, które nie zapowiadały nadchodzącej katastrofy. Latem pojawił się ból piszczeli i spadek wyników sportowych, sygnały trudne do uchwycenia w codzienności osoby aktywnej, przyzwyczajonej do zmęczenia i wysiłku.

We wrześniu kolejna morfologia nie pozostawiała już miejsca na domysły. Wyniki pogorszyły się znacząco, a 3 października padła diagnoza wypowiedziana bez osłony i bez czasu na przygotowanie. Ostra białaczka limfoblastyczna. W szpiku Julii aż 99,5 procent komórek stanowiły komórki nowotworowe.

Wyczerpujące etapy leczenia

Zaledwie kilka dni później Julia trafiła do szpitala, gdzie pozostała nieprzerwanie przez dwa miesiące. Rozpoczęto bardzo intensywne leczenie przeciwnowotworowe, oparte na silnych lekach stosowanych w terapii ostrej białaczki, które podawano w ściśle zaplanowanych cyklach, dzień po dniu, bez dłuższych przerw na regenerację organizmu. Celem terapii było jak najszybsze zatrzymanie choroby, która rozwijała się w jej organizmie z niezwykłą dynamiką.

Organizm młodej kobiety znalazł się na granicy wytrzymałości. Pojawiła się głęboka cytopenia, a przebieg terapii skomplikował pourazowy krwiak nadtwardówkowy, który wymusił rezygnację z podania PEG-asparaginazy oraz przesunięcie nakłucia lędźwiowego. Równocześnie doszło do zakażenia COVID, dodatkowo osłabiającego ciało już przeciążone leczeniem.

Między szpitalem a domem

Dziś Julia przebywa w domu rodzinnym, oczekując na kolejne przyjęcia do szpitala i następny etap terapii prowadzonej według protokołu ALL-B. Powrót do domu nie oznacza jednak wytchnienia. Choroba nie ustępuje wraz ze zmianą miejsca, a codzienność wciąż podporządkowana jest rygorom leczenia, diecie, ograniczeniom i nieustannej czujności. Życie, które wcześniej toczyło się w ruchu i wśród ludzi, zawęziło się do kilku pomieszczeń, ciszy oraz kalendarza wyznaczanego terminami badań i hospitalizacji.

Codzienność, która stała się zadaniem

Choroba zmusiła Julię do przeprowadzki do domu rodzinnego, rezygnacji z pracy i niemal całkowitego zerwania dotychczasowych relacji społecznych. Sport, który był jej codziennością i źródłem równowagi, został zawieszony bez obietnicy powrotu. Najbliżsi funkcjonują w trybie ciągłej gotowości, podporządkowując każdy dzień leczeniu, dojazdom, opiece i próbom zachowania spokoju w sytuacji pełnej niepewności.

Potrzebne jest wsparcie

Leczenie Julii wiąże się z kosztami, których nie da się uniknąć i które narastają z każdym kolejnym miesiącem terapii.