Rak ślinianki z przerzutami do płuc i wątroby❗Pomóż mi kontynuować leczenie❗

Niewielkie zgrubienie na szyi

Pewnego dnia, zupełnie przypadkiem, wyczułem na szyi małe zgrubienie, którego wcześniej nie było. Nie bolało, nie przeszkadzało, wydawało się czymś zupełnie niegroźnym. Mijały jednak kolejne tygodnie, a guzek wciąż był wyczuwalny. Z czasem zacząłem rozumieć, że nie powinienem tego lekceważyć. Zgłosiłem się do lekarza.

Kiedy padła diagnoza

Moment diagnozy pamiętam bardzo wyraźnie. Gabinet lekarski, rozmowę i napięcie, które temu towarzyszyło. Słowa, które wówczas padły, nagle zmieniły perspektywę patrzenia na własne życie. W jednej chwili wszystko się zatrzymało. Jeszcze chwilę temu miałem swoje zwyczajne życie - pracę, plany i codzienność, które naprawdę lubiłem.

Informację o diagnozie poznałem najpierw z wyniku badania histopatologicznego, który odebrałem sekretariatu. Dopiero później przyszły rozmowy z lekarzami i decyzje dotyczące dalszego leczenia.

Decyzje trzeba było podejmować szybko

Lekarze działali bardzo szybko. Decyzje zapadały jedna po drugiej. Zaplanowano dwie operacje i serię naświetlań. Wszystko przebiegało pomyślnie, zacząłem odzyskiwać spokój, myślałem, że najgorsze mam już za sobą. Niestety, po 13 latach choroba wróciła. Tamten moment znów odebrał mi spokój. Przyszły kolejne badania, zabiegi i operacje.

Kolejne etapy terapii

Od 2021 do 2023 roku przyjmowałem chemię w tabletkach, wówczas pojawiły się przerzuty do płuc i wątroby. Lekarze podjęli decyzję o zmianie leczenia. Niestety mój nowotwór, to rak ACC I słabo reaguje na standardową chemioterapię. W ubiegłym roku roku przeszedłem zabieg termoablacji zmian w wątrobie. Obecnie rozważany jest powrót do chemioterapii dożylnej.

Jednym ze skutków zastosowanej terapii jest porażenie jednej ze strun głosowych. Mówienie, które kiedyś było czymś naturalnym, stało się dla mnie trudne i wymagające wysiłku.

To co kiedyś sprawiało największą radość, już nie cieszy

Przez chorobę musiałem znacznie ograniczyć aktywność zawodową, która przez lata dawała mi poczucie sensu i stabilności. Dziś, nawet rzeczy, które kiedyś tak bardzo kochałem, straciły sens.
Mieszkam sam, dlatego codzienność bywa trudniejsza, zwłaszcza gdy leczenie wymaga częstych wyjazdów i kolejnych konsultacji. W samotności cisza, która mnie otacza, bywa szczególnie dotkliwa.

Dziękuję za każde okazane wsparcie - Robert