WESPRZYJ Maję❗Walka z ostrą białaczką limfoblastyczną trwa❗

Wiele pytań bez odpowiedzi

Początek grudnia przyniósł Mai pierwsze bóle, które pojawiały się w różnych częściach ciała. Z pozoru nie były one niczym niezwykłym, jednak z każdym kolejnym tygodniem stawały się coraz bardziej niepokojące. Lekarze próbowali znaleźć przyczynę dolegliwości. Pojawiały się kolejne rozpoznania: zapalenie gardła, zapalenie ucha, grypa, podejrzenie mononukleozy, poinfekcyjne zapalenie płuc czy powiększona śledziona. Każda diagnoza przynosiła chwilową nadzieję, że to właśnie ona wyjaśnia wszystko.
Jednak pytania nie znikały. Niepewność rosła z dnia na dzień.
W styczniu pojawiła się odpowiedź, której żaden rodzic nie jest przygotowany usłyszeć: ostra białaczka limfoblastyczna.

Walka o zdrowie dziecka

W dwunastej dobie leczenia rozpoznano u Mai ospę wietrzną. Choroba, która u większości dzieci mija bez komplikacji, w jej przypadku stała się poważnym zagrożeniem. Agranulocytoza, brak gojenia się ran oraz ryzyko nadkażeń sprawiały, że każdy dzień wymagał ogromnej czujności lekarzy. U Mai rozpoznano również hipoglikemię.

Chemioterapię trzeba było na kilka dni wstrzymać. Każda taka przerwa budziła w rodzicach ogromny niepokój. A gdy wszystko zaczęło iść do przodu, nastąpił nagły spadek cukru do poziomu 30. Maja nie reagowała na bodźce, była wiotka, nie ruszała się, nie mówiła. Świat zatrzymał się po raz kolejny. Dla rodziców, każdy z tych momentów był przypomnieniem, jak kruche potrafi być życie.

Tęsknota za normalnym życiem

Choroba zmieniła codzienność Mai i jej najbliższych niemal z dnia na dzień. Izolacja sprawiła, że nie może spędzać czasu z koleżankami, ani spędzać czasu tak, jak robiła to jeszcze niedawno. Bardzo tęskni również za swoim rodzeństwem - siostrą Oliwią i bratem Marcelem. Maja przed chorobą była bardzo aktywna. Uwielbiała jazdę na rowerze, czy hulajnodze, pływanie sprawiało jej również ogromną radość. Kocha zwierzęta, a posiadanie axolotla jest jej marzeniem.

Codzienne wyzwania

Każde badanie, każda procedura medyczna budzi w Mai lęk. Nie ma apetytu, często towarzyszą jej mdłości, a zmiany nastroju, będące skutkiem leczenia i choroby, stały się częścią jej codzienności. Najtrudniejsze są jednak pytania, które Maja zadaje swoim rodzicom.
„Dlaczego to właśnie ja zachorowałam?” To słowa, których żaden rodzic nie jest przygotowany usłyszeć z ust własnego dziecka.