Złośliwy nowotwór mózgu! Mój 9-letni syn Witek walczy o zdrowie!

Niepokojące objawy

Z początkiem tego roku mój syn, Witek, zaczął dziwnie się czuć. Pojawiły się zawroty głowy, osłabienie i brak energii na to, co wcześniej sprawiało mu radość. Bardzo mnie to zmartwiło. Pediatra zlecił badania krwi, jednak wyniki nie były niepokojące.

Pod koniec stycznia mój syn nagle zaczął wymiotować, więc natychmiast pojechaliśmy do szpitala w Opolu. Tam wykonano rezonans głowy. Nigdy nie zapomnę tego momentu, kiedy usłyszałam, że w głowie mojego syna, lekarze zauważyli kilka guzów.

Pilnie przewieziono nas do szpitala w Katowicach. Kolejne badania przyniosły następne ciężkie wiadomości: choroba rozprzestrzeniła się po całej głowie i po kanale kręgowym. W tamtym momencie mój świat się zatrzymał, nie chciałam przyjąć tej wiadomości do siebie.

Pilne decyzje i diagnoza

W szpitalu wszystko działo się bardzo szybko. 23 stycznia Witek przeszedł zabieg implantacji zastawki komorowo-otrzewnowej, by pozbyć się wodogłowia, a trzy dni później lekarze usunęli mu największą część jednego z guzów.

Po operacji pojawiły się ciężkie powikłania. Mój synek przestał mówić, stracił sprawność ruchową w czterech kończynach, a kontakt z nim stał się bardzo ograniczony. Patrzyłam na swoje dziecko i zadawałam pytanie: dlaczego on?

Potem przyszła diagnoza: Medulloblastoma. Złośliwy nowotwór mózgu.

Trudny czas

Chemioterapia i radioterapia bardzo osłabiły organizm mojego syna. Leczenie nadal trwa, a już dziś wiemy, że przed Witkiem jest jeszcze długa i bardzo intensywna rehabilitacja.

Dziś mój synek porusza się na wózku i wymaga pomocy przy każdej, nawet najmniejszej czynności. Witek od dzieciństwa zmaga się także z autyzmem. To, co przez lata udało się wypracować, rozsypało się w jednej chwili. Często płacze i denerwuje się, nie rozumie co dzieje się wokół niego.

Nasza codzienność

Dziś Witek przebywa w szpitalu w Krakowie, gdzie codziennie wspiera go tato, który musiał zrezygnować z pracy i wziąć urlop, by być przy swoim synku. Ja jestem w ciąży, za 2 tygodnie mam termin porodu, dlatego nie mogę być fizycznie przy Witku.

Mamy jeszcze 7-letnią córeczkę, która bardzo źle znosi chorobę swojego brata. Tęskni, boi się o niego, nie wie dlaczego nasze życie nagle się zmieniło.

Walka Witka

Zanim pojawiła się choroba, Witek miał swoją małą pasję: pociągi. Potrafił spędzać przy nich długie chwile, wpatrując się w nie z zachwytem. Dziś mierzy się ze szpitalną rzeczywistością, na którą żadne dziecko nie jest gotowe.

To bardzo trudny czas dla całej rodziny. Każdy dzień niesie ze sobą niepewność, zmęczenie i łzy, a organizacja wyjazdów do szpitala oraz rosnące koszty stają się coraz większym wyzwaniem.

Z całego serca proszę o wsparcie dla mojego syna w tej nierównej walce o zdrowie.