Złośliwy nowotwór kości❗Leczenie przed planowaną operacją trwa❗

Ból nie ustępował

Na początku pojawiał się tylko na chwilę. Wracał jednak coraz częściej i trwał coraz dłużej. Z każdym nawrotem odbierał nadzieję, że tym razem ustąpi, że organizm sam poradzi sobie z dolegliwością. Z czasem stał się niemal stałym towarzyszem dnia i wymusił konsultację specjalistyczną.

Pierwsza wizyta ortopedyczna nie przyniosła wyjaśnienia. Zlecono rezonans magnetyczny oraz tomografię komputerową. Miesięczne oczekiwanie na wyniki dłużyło się w niepewności.

Wraz z wynikami pojawiło się skierowanie do Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. Od tej chwili czas przyspieszył.

18 grudnia Wiktoria została przyjęta do szpitala. Dwa dni później wykonano biopsję. Wkrótce potem padło rozpoznanie: osteosarcoma, złośliwy nowotwór kości kończyny dolnej.

Rzeczywistość zmieniła kierunek

W jednej chwili świat piętnastoletniej dziewczyny przestał być przestrzenią beztroskiego dorastania. Pojawiła się rzeczywistość, której nikt nie wybiera i na którą nikt nie jest gotowy. Miejsce codziennych spraw zajął lęk, poczucie niesprawiedliwości i trudne pytania o przyszłość.

Leczenie wymaga odwagi większej niż wiek

Język procedur medycznych stał się codziennością. Leczenie musiało rozpocząć się natychmiast. Zanim możliwa będzie operacja, konieczna jest chemioterapia. Organizm Wiktorii reagował silnym osłabieniem, wymiotami i podrażnieniem śluzówek. Parametry krwi spadały na tyle, że konieczne były transfuzje.

To nie pojedyncza hospitalizacja, lecz powroty w dwutygodniowych odstępach. Pobyt na oddziale trwa zwykle od dwóch do trzech tygodni. Tak wygląda rzeczywistość najbliższych miesięcy.

Pod koniec marca planowana jest operacja wszczepienia implantu. Będzie ona kolejnym etapem leczenia, które po zabiegu będzie kontynuowane.

Dorastanie zostało przerwane

Choroba dotyka nie tylko ciała. Przerywa naukę, oddziela od rówieśników i ogranicza codzienną aktywność do przestrzeni szpitalnego oddziału. W domu czeka troje rodzeństwa. Tęsknią za sobą nawzajem. Między dwoma światami, domem i szpitalem, rodzice próbują utrzymać równowagę codzienności.

Wsparcie pozwala iść dalej

Leczenie dopiero się rozpoczęło, a już przyniosło spore obciążenia finansowe. Każdy kolejny etap wiąże się z kosztami obecnymi i tymi, które dopiero nadejdą. Aby zachować ciągłość leczenia, wsparcie potrzebne jest już teraz. Nikt nie powinien stawać przed wyborem między tym, co konieczne medycznie, a tym, co niezbędne do codziennego życia.