Mięsak powrócił❗Sylwia znów zaczyna od początku❗

Pierwszy sygnał nie brzmiał jak ostrzeżenie

W październiku 2020 roku Sylwia wyczuła pod pachą niewielkie zgrubienie. Biopsja wykonana w grudniu przyniosła rozpoznanie mięsaka typu synovial sarcoma.

Badania obrazowe ujawniły rozległą zmianę w obrębie klatki piersiowej, obejmującą tkanki miękkie i żebro. Leczenie rozpoczęto natychmiast, zanim zdążyła oswoić się z brzmieniem diagnozy.

Intensywna terapia i operacja, która miała zamknąć ten etap

W 2021 roku Sylwia przeszła sześć kursów chemioterapii. W lipcu wykonano rozległą operację obejmującą usunięcie guza, części płuca oraz fragmentów żeber.

Był to moment, w którym pojawiła się nadzieja, że najtrudniejszy rozdział został zamknięty.

Choroba wróciła w nieoczekiwanym miejscu

Kontrolne badania w 2024 roku ujawniły zmianę w obrębie trzustki. Dalsza diagnostyka potwierdziła nawrót mięsaka. Rozpoczęła się kolejna, wielomiesięczna chemioterapia.

Pojawiła się nadzieja, a potem kolejna niepewność

Latem 2025 roku badania przyniosły wyraźną poprawę. Zmiany nowotworowe uległy znacznemu cofnięciu, a guz stał się niemal niewidoczny.

Kolejne miesiące przyniosły jednak nowe nieprawidłowości. Najświeższa tomografia wykazała ponowny naciek w obrębie głowy trzustki oraz zmianę w wątrobie. Sylwia czeka na dalsze decyzje dotyczące leczenia.

Życie pomiędzy nadzieją a nawrotem

Choroba nie jest już jednorazowym doświadczeniem. Stała się procesem, który co pewien czas powraca i na nowo porządkuje codzienność.

Sylwia przebywa w domu pod opieką najbliższych. Planowany powrót do pracy musiał zostać odłożony. Zamiast powrotu do stabilności pojawiła się konieczność przedłużenia świadczenia rehabilitacyjnego i ponownego zmierzenia się z rzeczywistością choroby.

Zmęczenie, którego nie widać w wynikach badań

Wieloletnie leczenie pozostawia ślad nie tylko w ciele. Towarzyszy mu napięcie, lęk przed przyszłością i poczucie życia w zawieszeniu między kolejnymi badaniami.

To doświadczenie, które trudno opisać liczbami czy wynikami. Wymaga siły psychicznej równie wielkiej jak ta potrzebna do przejścia terapii.

To, co pomaga zachować siebie

Sylwia zawsze była osobą aktywną i ciekawą świata. Czyta książki, lubi zwiedzać i dbać o sprawność fizyczną. Ruch i aktywność dawały jej poczucie równowagi i wpływu na własne życie.

Choroba ograniczyła te możliwości, ale nie odebrała potrzeby życia w pełni i nadziei na powrót do tego, co było jej codziennością.

Ciało walczy, lecz to długie trwanie odbiera siły

Kolejne nawroty choroby i życie w nieustannej niepewności tworzą obciążenie wykraczające poza sferę fizyczną. To także wysiłek emocjonalny, wymagający stałego wsparcia psychicznego i poczucia, że ciężar nie spoczywa wyłącznie na jednej osobie.