Neuroblastoma! Pomóż naszej 3-letniej córeczce wrócić do zdrowia!

Objawy przypominające infekcję

Kiedy przyszła wiosna, zauważyliśmy, że coś się zmieniło. Nasza córka Rozalia zaczęła się czuć coraz gorzej. Częściej była zmęczona, nie miała apetytu ani ochoty na zabawę. Skarżyła się na ból głowy. Rozalia przestała chodzić, ponieważ miała silne bóle nóżek. Oprócz tego pojawił się światłowstręt i denerwowały ją głośniejsze dźwięki.

Kiedy udaliśmy się do lekarza, córka dostała gorączki. Lekarz przepisał antybiotyk na infekcję gardła. Czekaliśmy, aż poczuje się lepiej. Jednak zamiast poprawy z każdym dniem było coraz gorzej. Strach, którego nie da się opisać słowami, zagościł w naszym domu.

Trudna do przyjęcia diagnoza

Na początku maja rozpoczęły się kolejne badania. Przez kilka dni czekaliśmy na odpowiedzi, próbując wierzyć, że to nic takiego, że wszystko będzie dobrze. Jednak 7 maja lekarze wykryli niepokojące zmiany w brzuszku Rozalii.

Natychmiast została przetransportowana na oddział hematologii w Szczecinie. Tam usłyszeliśmy diagnozę, która zatrzymała nasz świat. Neuroblastoma.

Drugi dom

Od tej chwili życie naszej rodziny bardzo się zmieniło. Szpital stał się naszym drugim domem, a codzienność wyznaczają wyniki badań i kolejne procedury.

Obecnie córka jest po piątej chemioterapii. Przed nią niezwykle trudna droga: operacja usunięcia guza, autoprzeszczep szpiku, radioterapia i immunoterapia. Robimy również wszystko, aby zakwalifikować ją także do badań klinicznych, które mogą dać jej kolejną szansę.

Dodatkowym wyzwaniem, z którym córka również musi się zmagać jest niedokrwistość.

Rodzina

Obecnie razem z córką przebywam na oddziale onkologicznym. Tata Rozalii każdego dnia stara się pogodzić pracę z opieką nad naszym 6-letnim synem Filipem, w czym pomaga nam jego babcia.

Filip każdego dnia tęskni za swoją siostrą. Za ich wspólnymi rozmowami, śmiechem i zabawą. Rozalia również marzy o tym, by znów wrócić do domu, przytulić brata i choć na chwilę zapomnieć o szpitalnych salach.

Jeszcze kilka miesięcy temu Rozalia była wulkanem energii. Tańczyła przy każdej usłyszanej melodii, śmiała się bez końca, uwielbiała przebierać się w swoje ulubione sukienki i bawić się ze zwierzętami.

Potrzebujemy pomocy

Nasza córeczka ma w sobie ogromną wolę walki. Choć choroba odebrała jej beztroskie dzieciństwo, nie odebrała nadziei. Każdy uśmiech Rozalii przypomina nam, o co walczymy.

Przed nami wciąż długa i kosztowna droga. Leczenie wiąże się z wydatkami, które przekraczają nasze możliwości, dlatego z całego serca prosimy o pomoc.

Dziękujemy za każde wsparcie i każde dobre słowo.