Rak płuca z rozsianymi przerzutami❗Ból, samotność i walka z czasem, to codzienność Renaty❗

Początek choroby nie wskazywał na nowotwór

Pierwszym sygnałem nie był kaszel ani duszność. Był nim ból kręgosłupa. Zwykłe pochylenie zakończyło się złamaniem kręgu w odcinku lędźwiowym. Dopiero w szpitalu, w lutym 2023 roku, okazało się, że przyczyna przyczyna sięga znacznie głębiej. Rak płuca z przerzutami do kręgosłupa.

Rozpoznanie było jednoznaczne i bezlitosne. Nowotwór złośliwy płuca, rak gruczołowy zrazikowy z komponentą drobnobrodawkową. Przerzuty do kręgów L4 oraz C3–C6. W chwili diagnozy choroba była już zaawansowana.

Operacje ratowały życie, ale nie kończyły walki

Rok 2023 przyniósł serię ciężkich decyzji i rozległych zabiegów. Najpierw wykonano lobektomię, usuwając cały płat płuca wraz z guzem. Następnie przeprowadzono operację kręgosłupa z resekcją przerzutu oraz stabilizacją odcinka L3–L5.

To jednak nie był koniec. Choroba pojawiała się w kolejnych miejscach, zmuszając do dalszych interwencji. Radioterapia kręgosłupa lędźwiowego, później szyjnego. Progresja i następne przerzuty obejmujące kręgi szyjne C2–C6, piersiowe Th2–Th4, żebra, kość łonową, krzyżową i udową. Każda kolejna decyzja medyczna miała ten sam cel. Spowolnić chorobę. Ograniczyć ból. Zyskać czas.

Leczenie paliatywne i kolejny cios

Od stycznia 2025 roku Renata pozostaje w leczeniu paliatywnym ozymertynibem, wspieranym terapią kwasem zoledronowym. To leczenie, które nie cofa choroby, lecz pozwala ją kontrolować i utrzymać możliwie największą stabilność.

Niestety pojawił się kolejny przerzut. Tym razem do wątroby. To następny etap, który jeszcze bardziej obciąża organizm i psychikę, nakładając się na wcześniejsze doświadczenia bólu, ograniczeń ruchowych i postępującego osłabienia.

Samotność wpisana w codzienność

Renata mieszka sama. Nie ma stałej opieki bliskich. Rodzeństwo mieszka daleko i pomaga na tyle, na ile pozwala codzienność, dowożąc ją na leczenie i wspierając w zakupach. Przyznana pomoc socjalna obejmuje około dwudziestu godzin miesięcznie. To zaledwie namiastka wsparcia w sytuacji, w której największym wyzwaniem bywa samo wstanie z łóżka, umycie się i wykonanie podstawowych czynności dnia codziennego.

Rodzina na odległość

Choroba odebrała Renacie możliwość pełnego uczestniczenia w życiu najbliższych. Jedna z córek mieszka w Anglii. Druga niedawno została mamą. Renata nie ma sił, by być przy nich tak, jakby chciała. Kontakt ogranicza się do rozmów i krótkich chwil, które nigdy nie są wystarczające. Kiedyś podróżowała, spędzała czas ze starszą wnuczką. Dziś większość energii pochłania walka z bólem i organizacja kolejnego dnia.