Reanimacja i walka o życie❗Tak zaczęła się walka Mii z białaczką, która trwa od dwóch lat❗

Pierwsze objawy

Zaczęło się od osłabienia, bladości ust, niechęci do chodzenia i powiększonych węzłów chłonnych. Początkowo podejrzewano świnkę, a kolejne diagnozy dotyczyły infekcji górnych dróg oddechowych. Leczenie przebiegało w tym kierunku, jednak przedłużający się stan zdrowia dziecka skłonił lekarzy do skierowania Mii na oddział szpitalny w Łodzi w celu pogłębionej diagnostyki.

Już w pierwszej dobie potwierdzono diagnozę: ostra białaczka limfoblastyczna typu B.

Walka o życie na oddziale intensywnej terapii

Po reanimacji Mię wprowadzono w śpiączkę farmakologiczną, a leczenie rozpoczęto natychmiast, wdrażając chemioterapię i przetaczając krew, aby podtrzymać funkcje życiowe jej wyniszczonego organizmu.

Na początku kwietnia dziewczynka wybudziła się samoistnie, jednak kilka dni później, z powodu narastających problemów oddechowych, konieczne było ponowne wprowadzenie jej w stan śpiączki. Drugie wybudzenie nastąpiło 23 kwietnia.

Organizm Mii był wówczas skrajnie wyczerpany. Poważne zaburzenia oddychania zagrażały jej bezpieczeństwu, a w najtrudniejszym momencie ważyła zaledwie dziewięć kilogramów.

W maju wykonano tracheotomię, aby umożliwić jej swobodne oddychanie. Wszystkie te wydarzenia rozgrywały się na oddziale intensywnej terapii, gdzie przez długie tygodnie toczyła się walka o jej życie.

Leczenie onkologiczne

W czerwcu 2024 roku Mia została przeniesiona na oddział onkologii, gdzie rozpoczęto leczenie według protokołu zmniejszonego ryzyka. Intensywna chemioterapia zakończyła się w listopadzie, a w grudniu dziewczynka przeszła do etapu leczenia podtrzymującego. Przez kolejne miesiące pojawiła się ostrożna nadzieja na stabilizację.

Pod koniec sierpnia 2025 roku choroba powróciła.

Biopsja wykazała 57% blastów. Białaczka okazała się oporna na chemioterapię.

Po konsultacjach specjalistycznych lekarze zdecydowali o wdrożeniu immunoterapii, nowoczesnej metody wykorzystującej układ odpornościowy do zwalczania choroby. Przez 28 dni, nieprzerwanie, Mia była podłączona do aparatury podającej lek. Po krótkim powrocie do domu rozpoczęto kolejny, równie intensywny cykl terapii.

Po zakończeniu etapu przygotowującego ją do przeszczepu dziewczynkę przewieziono do Kliniki „Przylądek Nadziei” we Wrocławiu.

13 stycznia 2026 roku rozpoczęła pobyt na oddziale transplantacyjnym. W tym czasie przeszła sześciodniową radioterapię, a 31 stycznia wykonano przeszczep szpiku. Szpik podjął pracę, jednak na ostateczną ocenę skuteczności leczenia jest jeszcze za wcześnie. Mia pozostaje w izolacji, a przy jej boku nieustannie czuwa tata.

Powikłania leczenia

Intensywna terapia pozostawiła poważne następstwa. U dziewczynki rozpoznano kardiomiopatię rozstrzeniową i uszkodzenie serca, uszkodzenie krtani trzeciego stopnia oraz pogorszenie wzroku wymagające stałej korekcji.

Izolacja, tęsknota i nieustanna troska

Choroba rozdzieliła codzienność rodziny. Tata towarzyszy Mii przez całą dobę na oddziale szpitalnym, z dala od rodzinnego domu w Łodzi, gdzie mama opiekuje się rodzeństwem, wśród którego jest siedmiomiesięczne niemowlę.

Na powrót dziewczynki czekają i tęsknią: Milena, Dorian, Natalia, Letycja i Tymon. Każdy dzień tej rozłąki jest dla nich doświadczeniem trudnym w każdej sferze życia.

Mimo długotrwałej izolacji, zmęczenia i nieustannego lęku o życie dziecka rodzina stara się zachować równowagę i wzajemną bliskość. Mija już drugi rok, odkąd ich życie podporządkowane jest leczeniu Mii. Każdy kolejny dzień przynosi nadzieję, ale wymaga niespotykanej siły.