Oskar walczy z chłoniakiem Burkitta! Pomóż mu wrócić do zdrowia!

Silny ból brzucha

Wiosną tego roku mój syn Oskar zaczął skarżyć się na silne bóle brzucha. Pojawiły się nagle i z każdym dniem stawały się coraz bardziej dokuczliwe. Widząc, jak bardzo cierpi, pilnie udaliśmy się do lekarza.

Lekarz dokładnie zbadał syna i zalecił wykonanie kolejnych badań. Pamiętam, że wszystko działo się bardzo szybko. Jedno badanie prowadziło do następnego, a my żyliśmy nadzieją, że wkrótce poznamy przyczynę dolegliwości i usłyszymy, że to nic poważnego. Niestety stało się inaczej.

Diagnoza i operacje

Niedługo później lekarz przekazał nam diagnozę, która odebrała nam spokój i poczucie bezpieczeństwa. U Oskara rozpoznano chłoniaka Burkitta w II stopniu zaawansowania. W jednej chwili moje życie stało się pełne strachu, niepewności i walki o zdrowie mojego dziecka.

Już pod koniec maja Oskar przeszedł częściową resekcję jelita cienkiego: wgłobienie wraz z guzem. Kilka dni później konieczna była kolejna częściowa resekcja jelita cienkiego. Obie operacje zostały przeprowadzone w szpitalu w Szczecinie. To były niezwykle trudne chwile. Patrzenie na własne dziecko po kolejnych operacjach jest doświadczeniem, którego nie sposób opisać słowami.

Codzienność w szpitalu

Od czasu diagnozy Oskar przyjął już 2 protokoły chemioterapii, wzmocnione podaniem rytuksymabu. Leczenie jest bardzo intensywne i niestety nie pozostaje bez skutków. Syn jest bardzo osłabiony, dokuczają mu nudności, a ogromne zmęczenie sprawia, że brakuje mu sił nawet na najprostsze codzienne czynności.

Obecnie Oskar jest w trakcie intensywnego leczenia cytostatycznego, które odbywa się głównie w warunkach szpitalnych. Szpital stał się naszym drugim domem. To tutaj mijają kolejne tygodnie naszej walki.

Miłość do sportu

Oskar uwielbia sport, szczególnie boks i piłkę nożną. Z ogromną pasją kolekcjonuje piłkarskie pamiątki i zbiera vlepki. Dziś zamiast boiska i treningów towarzyszą mu szpitalne sale i kolejne etapy leczenia.

Obecnie codzienność syna toczy się właśnie w szpitalu. Jestem przy nim cały czas i nie opuszczam go ani na chwilę. Trzymam go za rękę, kiedy najbardziej tego potrzebuje, rozmawiam z nim, dodaję mu sił i staram się być dla niego oparciem w każdej trudnej chwili.

Proszę o wsparcie

Ze względu na chorobę syna nie mogę pracować. Samotnie wychowuję Oskara i całkowicie poświęciłam się opiece nad nim. Dziś wydatki związane z leczeniem i codziennym funkcjonowaniem są bardzo wysokie i nie dam rady ich sama udźwignąć.

Dlatego z całego serca proszę o wsparcie. Każda pomoc to ogromna szansa, abyśmy mogli skupić się na tym, co dziś najważniejsze: walce o zdrowie mojego syna. Wierzę, że dzięki ludziom o wielkich sercach Oskar będzie mógł wrócić do codzienności, które choroba tak nagle mu odebrała.