Chłoniak DLBCL o agresywnym przebiegu❗Pomóż Oktawianowi❗

Początki choroby

Pierwsze sygnały pojawiły się w listopadzie 2024 roku. Ból ucha i niewielki guzek z tyłu karku nie zapowiadały choroby o tak dramatycznym przebiegu. Konsultacja laryngologiczna, antybiotyk, oczekiwanie na poprawę. Gdy leczenie nie przyniosło efektu, rozpoczęto dalszą diagnostykę.

USG, biopsja i hospitalizacja na oddziale chorób płuc i gruźlicy doprowadziły do rozpoznania gruźlicy płuc i węzłów chłonnych. To ta diagnoza na długie tygodnie zdominowała dalsze decyzje medyczne. Dopiero w trakcie leczenia przeciwgruźliczego potwierdzono właściwe rozpoznanie. Chłoniak nieziarniczy typu DLBCL o agresywnym charakterze.

Czas działał przeciwko niemu

Aktywna gruźlica uniemożliwiła natychmiastowe rozpoczęcie chemioterapii. Leczenie onkologiczne mogło ruszyć dopiero pod koniec czerwca 2025 roku. To opóźnienie miało swoje konsekwencje. Nowotwór rozwijał się szybko i bezwzględnie. Ucisk struktur nerwowych i naczyniowych doprowadził do częściowej utraty słuchu w lewym uchu oraz bolesnego porażenia lewej strony ciała.

Leczenie, które ratuje, ale zostawia ślady

24 czerwca rozpoczęto chemioterapię według schematu R CHOP. Terapia wykazuje skuteczność, a Oktawian został zakwalifikowany do ośmiu cykli leczenia. Siódmy cykl przyjął w sylwestra 2025 roku. Jednocześnie organizm mierzy się z ciężarem powikłań.

Paraliż lewej strony, przewlekły ból, problemy ze słuchem oraz osłabienie sprawiają, że codzienne funkcjonowanie stało się wyzwaniem wymagającym ogromnego wysiłku. Do tego dochodzą choroby współistniejące. Przebyta gruźlica, podejrzenie przewlekłego zakażenia WZW typu B oraz ucisk na lewą żyłę dodatkowo komplikują proces leczenia i rehabilitacji.

Samotność i odpowiedzialność

Na czas choroby Oktawian zamieszkał w mieszkaniu brata, które zapewnia lepsze warunki socjalne. Na co dzień pozostaje jednak sam, zmagając się z ograniczeniami, których wcześniej nie znał.

Nie jest zdolny do pracy i nie wie, kiedy odzyska możliwość jakiegokolwiek zarobkowania. Ma szesnastoletnią córkę, wobec której przez lata pełnił rolę oparcia. Dziś brak możliwości zapewnienia jej wsparcia finansowego stanowi dla niego jedno z najdotkliwszych obciążeń psychicznych. Wcześniej opiekował się również chorą matką. Choroba odebrała mu role, które definiowały jego codzienność, i postawiła w sytuacji zależności od pomocy innych.

Codzienna walka

Największym wyzwaniem jest ból, ograniczona sprawność i strach o przyszłość. Dojazdy na leczenie, rehabilitację i konsultacje w ramach NFZ wiążą się z długim oczekiwaniem i dodatkowymi kosztami. Brak stałego dochodu oznacza życie w permanentnej niepewności.

uzyka, która była jego pasją i przestrzenią wolności, dziś pozostaje wspomnieniem. Oktawian marzy o tym, by znów móc grać, poruszać się bez bólu i odzyskać choć część sprawności, która pozwoli mu wrócić do samodzielności.

Prosimy o pomoc

Zebrane środki pozwolą Oktawianowi kontynuować leczenie, rehabilitację i niezbędną opiekę bez konieczności podejmowania dramatycznych decyzji podyktowanych brakiem środków. To zbiórka o zachowanie godności, sprawności i realnej szansy na przyszłość po chorobie.