Ostra białaczka szpikowa! Potrzebuję pomocy, by wrócić do zdrowia!

Choroba, która wraca po latach

Wszystko zaczęło się w 2013 roku od bólu kręgosłupa i ucisku na rdzeń, który odbierał czucie w lewej nodze. Przyczyną okazał się guz w odcinku piersiowym i jak się później okazało, szpiczak. Po operacjach kręgosłupa rozpoczęło się leczenie hematologiczne w Gdańsku: najpierw chemioterapia, a w 2014 roku przeszczep własnego szpiku, który trzeba było powtórzyć. Chorobę udało się wówczas opanować. Niestety na początku 2025 roku badania ujawniły nowy nowotwór, czyli agresywną ostrą białaczkę szpikową. Pierwszym sygnałem było po prostu złe samopoczucie i ciągłe zmęczenie.

Przeszczep i jego następstwa

14 sierpnia 2025 roku Małgorzata przeszła przeszczep szpiku od dawcy niespokrewnionego. Już trzy dni później doszło do zatrzymania krążenia, to pokazuje, jak ciężka była ta walka. Po wypisie ze szpitala rozpoczęły się cotygodniowe kontrole, a jesienią pojawiło się poważne powikłanie: choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, z którą Małgorzata mierzy się do dziś. Od początku roku przyjmuje leczenie zapobiegające nawrotowi, przechodzi kolejne zabiegi fotoferezy i rozpoczęła nową terapię. Leczenie wciąż trwa i wymaga od niej ogromnej wytrwałości.

Najtrudniejsze są najprostsze czynności

Największym codziennym wyzwaniem Małgorzaty jest coś, co dla większości z nas jest zupełnie naturalne, a więc jedzenie. Z powodu problemów z przełykiem i jamą ustną każdy, nawet najmniejszy posiłek sprawia ból przy przełykaniu, podobnie jak połknięcie drobnej tabletki. Do tego dochodzą inne obciążenia: od trzech lat Małgorzata pozostaje pod opieką psychiatry z powodu depresji i stanów lękowych, a w lipcu czeka ją konsultacja kardiologiczna. Mimo to każdego dnia stara się znaleźć w sobie siłę.

Rodzina, która jest przy niej

Małgorzata mieszka z córką oraz wnukami, którzy są dla niej ogromnym wsparciem. Córka pracuje, prowadzi dom i pomaga jej w codziennych czynnościach. Mąż pracuje za granicą i wraca do domu co dwa tygodnie, wtedy wspólnie wychodzą na spacery z psem i przejmuje część obowiązków. W drodze na kontrole do Gdańska pomagają jej także mama i syn. To bliskość rodziny pozwala Małgorzacie iść dalej.

Małe radości, które osładzają życie

Zanim choroba zmieniła jej życie, Małgorzata pracowała w Związku Kynologicznym, zajmując się psami, gdyż miłość do czworonogów została z nią do dziś. Gdy tylko czuje się lepiej, wychodzi na spacer z psem, odbiera wnusię z przedszkola, ogląda ulubione seriale albo piecze ciasto. To właśnie te drobne przyjemności dodają jej sił i przypominają, że życie wciąż potrafi być dobre.

Pomóżmy Małgorzacie

Środki ze zbiórki zostaną przeznaczone na leki nierefundowane, transport na leczenie oraz codzienne życie. Każda wpłata to dla Małgorzaty jedno zmartwienie mniej i więcej spokoju, by mogła skupić się na zdrowieniu i na tych zwyczajnych chwilach, które są dla niej najcenniejsze: spacerze z psem, zapachu pieczonego ciasta i śmiechu wnuczki.