Rak szyjki macicy z przerzutami❗Katarzyna samotnie walczy o zdrowie i przyszłość❗

Ciało dało sygnał do walki

Codzienność Katarzyny miała swój ustalony rytm. Praca, dom, czas spędzany z ukochanym synem oraz drobne, zwyczajne przyjemności tworzyły świat, który dawał poczucie kontroli, stabilności i spokoju. To było życie wystarczające, osadzone i bezpieczne.
Pierwsze objawy pojawiły się w marcu 2025 roku. Krwawienia międzymiesiączkowe, które początkowo nie zapowiadały dramatu, skłoniły ją do wizyty u ginekologa. Kolejne badania i konsultacje, z każdym nowym wynikiem, stopniowo przybliżały Katarzynę do zatrzymującego oddech rozpoznania.

Diagnoza

Diagnoza padła w maju i zmusiła Katarzynę do spojrzenia na przyszłość w zupełnie nowy sposób. Nowotwór złośliwy szyjki macicy w stadium IIIC1 według klasyfikacji FIGO. Rozpoznano inwazyjnego raka płaskonabłonkowego G2 z przerzutami do pobliskich węzłów chłonnych. Choroba okazała się nieoperacyjna.

Codzienność podporządkowana leczeniu

Leczenie rozpoczęto w Dolnośląskim Centrum Onkologii, Pulmonologii i Hematologii we Wrocławiu. Badania obrazowe, w tym rezonans magnetyczny miednicy, tomografia komputerowa oraz badanie PET, potwierdziły zaawansowanie choroby.

Od 30 czerwca do 8 sierpnia 2025 roku Katarzyna przeszła teleradioterapię w 25 frakcjach, obejmującą obszar narządu rodnego. Równolegle prowadzono chemioterapię z zastosowaniem cisplatyny w łącznej dawce 459,2 mg. Leczenie uzupełniono brachyterapią przeprowadzoną w czterech frakcjach pomiędzy 31 lipca a 21 sierpnia.

Były to tygodnie skrajnego wyczerpania, bólu i osłabienia organizmu. Każdy dzień podporządkowany był leczeniu oraz walce o to, by ciało wytrzymało kolejne etapy terapii.

Organizm przeciążony chorobą

Katarzyna zmaga się również z chorobami współistniejącymi. Kamica nerkowa, łuszczyca skórna, łuszczycowe zapalenie stawów, przewlekły nieżyt żołądka oraz zmiany zwyrodnieniowe dolnego odcinka kręgosłupa dodatkowo obciążają organizm już osłabiony leczeniem onkologicznym.

Powrót do sprawności wymaga czasu, rehabilitacji oraz stałego wsparcia specjalistów. Bez nich codzienne funkcjonowanie staje się coraz trudniejsze.

Życie po diagnozie

W trakcie leczenia pracodawca nie przedłużył Katarzynie umowy o pracę. Obecnie pozostaje ona na zasiłku rehabilitacyjnym. Na jej utrzymaniu pozostaje osiemnastoletni syn, który kontynuuje naukę w liceum i nie otrzymuje renty po zmarłym ojcu.

Każdy dzień to balansowanie pomiędzy leczeniem, ograniczonymi możliwościami finansowymi i odpowiedzialnością za dziecko, które wciąż potrzebuje stabilności, obecności i poczucia bezpieczeństwa.

Dlaczego potrzebne jest wsparcie

Sytuacja Katarzyny jest niezwykle trudna. Splot choroby, utraty pracy i samotnego macierzyństwa sprawia, że ciężar codzienności staje się przytłaczający. Pojawia się lęk, że nadejdzie moment, w którym trzeba będzie dokonywać bolesnych wyborów między tym, co pilne, a tym, co konieczne.

Wsparcie psychologiczne, rehabilitacja oraz nierefundowane leki to realne potrzeby, na które w obecnej sytuacji zwyczajnie brakuje środków. Pomóżmy Katarzynie odzyskać równowagę i siłę, by nigdy nie musiała wybierać między własnym zdrowiem a bezpieczeństwem swojego syna.