Rak trzonu macicy❗Pomóż Kasi, zanim strach zamieni się w wyrok❗

Początek choroby

Nieprawidłowe krwawienia pozamaciczne były pierwszym sygnałem, który wzbudził niepokój, lecz jeszcze nie sięgał skali lęku, jaki pojawia się w chwili śmiertelnej diagnozy. Narastał jednak z każdym dniem, gdy objawy zaczęły się nasilać.
Codzienność stopniowo zaczęła pękać pod ciężarem pytań bez odpowiedzi. Wszystko to wciąż było jeszcze zakotwiczone w życiu, które wydawało się poukładane, biegnące swoim rytmem, zagłuszające zagrożenie i dające krótkie chwile zapomnienia. Do czasu.

Przyszedł moment, w którym ta codzienność zaczęła się zmieniać, prowadząc do punktu, który bezpowrotnie zamknął ją w kartach historii choroby, bez możliwości powrotu do tego, co było wcześniej.

Diagnoza

Rozpoznanie raka trzonu macicy wstrząsnęło światem Kasi. Diagnoza nie przyniosła ulgi, lecz otworzyła przestrzeń wypełnioną lękiem, w której każde kolejne badanie niesie więcej niepokoju niż poprzednie. Oczekiwanie na słowa lekarza przypomina wstrzymany oddech, a cisza po ich wypowiedzeniu bywa jeszcze trudniejsza do zniesienia.

Zabiegi i pierwsze uderzenia choroby

W grudniu 2025 roku Katarzyna trafiła na oddział ginekologiczny Mazowieckiego Szpitala Specjalistycznego, gdzie wykonano łyżeczkowanie jamy macicy oraz pobrano materiał do badania histopatologicznego. Był to początek intensywnej diagnostyki, która bardzo szybko przestała dotyczyć jedynie jednego obszaru ciała.

Kilka tygodni później doszło do złamania trzonu kości ramiennej. Złamania patologicznego, które wymagało operacyjnego zespolenia i jednocześnie postawiło przed Katarzyną kolejne, druzgocące pytanie o możliwy rozsiew choroby do kości.

Leczenie i zawieszenie

Katarzyna znajduje się dziś w momencie, w którym diagnostyka wciąż trwa. Jest to czas szczególnie trudny, pełen niepewności i zawieszenia, w którym nie ma jeszcze jasno wyznaczonego planu leczenia, a każdy dzień przynosi kolejne niepokojące objawy.

Strach narasta i paraliżuje, a obok nie ma nikogo, z kim można by go podzielić. Samotne mierzenie się z takim ciężarem sprawia, że myśli pędzą bez kontroli, napędzając spiralę lęku, która nie daje wytchnienia. To moment, w którym strach nie słabnie. Przeciwnie. Z każdym dniem staje się silniejszy.

Codzienność z lękiem

Każdego dnia Kasia podejmuje wysiłek, by pokonać własne słabości, stanąć twarzą w twarz z lękiem i poradzić sobie z obowiązkami, które wcześniej były naturalną częścią życia, a dziś urastają do rangi wyzwań odbierających poczucie sprawczości oraz bezpieczeństwa.

Choroba zmusza do nieustannej konfrontacji z ograniczeniami własnego ciała. Bywa jednak, że to nie ciało jest najbardziej zmęczone, lecz psychika, a to zmęczenie narasta z każdą nieprzespaną nocą.

Praca i lęk o przyszłość

W życiu osoby chorej na nowotwór często przychodzi moment, w którym mimo najszczerszych chęci i starań nie ma już przestrzeni na aktywność zawodową. Leczenie, badania, konsultacje i hospitalizacje wypełniają niemal całe dni, spychając pracę na dalszy plan.

Tak stało się również w przypadku Kasi. Obecnie nie może pracować, a widmo potwierdzenia rozsiewu choroby do kości niesie ze sobą obawę, że powrót do aktywności zawodowej może już nigdy nie być możliwy. Za tym pytaniem pojawia się kolejne. Co dalej. A zaraz po nim powraca lęk, frustracja i żal, który trudno nazwać i jeszcze trudniej unieść.

Pomóżmy Kasi w tej trudnej codzienności

Każda pomoc ma znaczenie. Każda jest jak cichy gest bliskości, który mówi, by skupić się na leczeniu i zdrowieniu, nie martwiąc się o wszystko inne. Dla Kasi taka pomoc jest dziś bezcenna i niezwykle potrzebna.