Rak szyjki macicy❗Monika uczy się żyć w ciele, które nie daje wytchnienia❗

To miały być rutynowe zabiegi. Choroba zaczęła pisać dalszy ciąg

W 2012 roku pojawiły się mięśniaki, polipy i endometrioza. Leczenie było długie, lecz wydawało się przewidywalne. Pierwsze uderzenie przyszło w 2021 roku. Nadszyjkowe usunięcie trzonu macicy miało zamknąć ten rozdział. Przyniosło ulgę, ale tylko na trzy lata.

W 2024 roku wykonano konizację, a w 2025 roku usunięto szyjkę macicy oraz jajniki. Miały to być kolejne etapy leczenia prowadzące ku stabilizacji. Zamiast zakończenia pojawiła się diagnoza raka szyjki macicy.

Ciało próbowało wrócić do równowagi. Choroba nie pozwalała

Rozpoczęła się radioterapia, następnie chemioterapia i brachyterapia. Dwa miesiące spędzone w instytucie onkologii, cotygodniowe cykle chemii oraz trzydzieści pięć naświetlań stały się doświadczeniem, które organizm zapamiętał na długo.

Gdy leczenie dobiegło końca, zamiast upragnionej ulgi pojawiła się kolejna niepewność. W trakcie diagnostyki lekarze zaczęli podejrzewać zmiany nowotworowe w płucach.

Zmęczenie fizyczne splata się z napięciem psychicznym, a poczucie bezpieczeństwa ponownie wymyka się spod kontroli.

Organizm wciąż odczuwa skutki terapii

Skutki leczenia towarzyszą Monice każdego dnia. Osłabienie, brak odporności, przewlekły ból oraz trudności z poruszaniem się ograniczyły jej samodzielność. Towarzyszą temu choroby współistniejące: nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy i choroba Hashimoto, hiperglikemia, miażdżyca, hiperlipidemia, bezdech senny, neuropatia, stany zapalne jelit, zaćma oraz uszkodzenie nerwu wzrokowego powodujące zaburzenia widzenia. Jej świat wyraźnie się skurczył. Kontakty społeczne stały się rzadkie, a codzienność wypełniają leczenie i próby zachowania równowagi.

Matka, która ukrywa ból

Monika jest mamą. Każdego dnia stara się chronić córki przed ciężarem choroby, nie pokazując bólu ani strachu. To nieustanne balansowanie między walką o zdrowie a zachowaniem namiastki normalności. Między tym, co czuje naprawdę, a tym, co chce im oszczędzić.

Nie wszystko choroba zdołała odebrać

Zawsze była osobą otwartą, pogodną i gotową pomagać innym. Przez lata angażowała się w wolontariat, niosąc wsparcie tam, gdzie było potrzebne. Kocha ludzi, rozmowy i bliskość. Czyta książki psychologiczne, aby lepiej rozumieć siebie i innych. Tworzy rękodzieło: świece, mydła i kompozycje florystyczne. Praca rąk przynosi jej spokój i pozwala odzyskać poczucie sprawczości. Choroba wiele odebrała, lecz nie odebrała jej wrażliwości, empatii i wiary w dobro.

Codzienność stała się trudniejsza do udźwignięcia

Leczenie i jego skutki wymagają stałego wsparcia farmakologicznego, rehabilitacji oraz regularnych dojazdów do placówek medycznych.
To obciążenie, które narasta wraz z czasem trwania choroby.