Ostra białaczka limfoblastyczna typu B❗Natalia rozpoczyna leczenie❗

Jedno badanie krwi. Wykonane właściwie przy okazji

Jeszcze niedawno codzienność Natalii wyglądała dokładnie tak, jak życie wielu jej rówieśniczek. Szkoła, dom, drobne pasje i zwyczajne sprawy, które wypełniają dni nastolatki.

Nie było żadnych objawów choroby. Absolutnie nic nie wskazywało na to, że w organizmie dzieje się coś niepokojącego.

Natalia przyjmowała pod kontrolą lekarza silne leki dermatologiczne na trądzik. Po miesiącu terapii konieczne było wykonanie kontrolnych badań krwi. Rutynowa morfologia, zwykła procedura, która miała jedynie potwierdzić, że leczenie jest dobrze tolerowane. Wyniki miały uspokoić. Okazały się jednak bardzo złe.

Rodzina natychmiast udała się do lekarza, wciąż wierząc, że to jedynie pomyłka laboratoryjna. Nadzieja na błąd była ostatnią myślą, której chciano się jeszcze uchwycić.

Zamiast uspokojenia pojawiło się jednak natychmiastowe skierowanie do specjalistycznego ośrodka.

Natalia trafiła do Przylądka Nadziei we Wrocławiu, gdzie rozpoczęła się szczegółowa diagnostyka. Punkcja szpiku potwierdziła przypuszczenia lekarzy.

Diagnoza brzmiała jednoznacznie: ostra białaczka limfoblastyczna typu B.

Codzienność nagle zmieniła swój kierunek

Od dwóch tygodni Natalia przebywa w szpitalu i rozpoczęła leczenie sterydami oraz chemioterapię.

Pierwszy etap terapii potrwa około pół roku. W tym czasie leczenie odbywa się głównie w warunkach szpitalnych, z krótkimi przerwami na powroty do domu.

Po jego zakończeniu planowane jest jeszcze półtoraroczne leczenie podtrzymujące prowadzone już w warunkach domowych.

Organizm Natalii jest już bardzo osłabiony, choć leczenie dopiero się rozpoczęło. Szpik kostny nie produkuje jeszcze własnych komórek krwi, dlatego co kilka dni konieczne są transfuzje.

Odporność organizmu jest bardzo obniżona, a każdy dzień wymaga ogromnej ostrożności i stałej opieki lekarzy.

Przy łóżku córki czuwa mama

Życie jednak nie zatrzymało się tylko w szpitalnej sali. W domu zostały sprawy, które również wymagają troski i obecności.

Tam czekają tata i starsza siostra. Rodzina próbuje odnaleźć się w rzeczywistości, która zmieniła się nagle i bez uprzedzenia. Cały ciężar codzienności przesunął się w stronę jednego celu - leczenia Natalii.

To, co wcześniej było uporządkowane i przewidywalne, nagle straciło swój rytm. Dni, które miały swój stały bieg, dziś podporządkowane są kolejnym etapom terapii.

Mama nie może wrócić do pracy. Najważniejsze jest teraz być przy córce w czasie leczenia.