Niedokrwistość aplastyczna❗Maja i leczenie, które właśnie się rozpoczyna❗

Czas pełen niepewności

Podczas rodzinnych zakupów Maja nagle zasłabła. Już następnego dnia była na oddziale ratunkowym, gdzie pierwsze badania pokazały, że organizm przestał funkcjonować w sposób bezpieczny.

Lekarze zlecili wykonanie podstawowych wyników krwi, których wynik był alarmujący - poziom hemoglobiny był na bardzo niskim poziomie. Szybko podjęto decyzję o transfuzji krwi, która pozwoliła Mai odzyskać trochę siły. Pojawiły się także zaburzenia pracy serca. Lekarze działali szybko, ale odpowiedź nadal nie była oczywista.

Najpierw jedno podejrzenie, potem cisza i zmiana kierunku

Kolejne badania, przeprowadzone we Wrocławiu, pozwoliły wykluczyć ten scenariusz. Pojawiło się inne rozpoznanie. Niedokrwistość aplastyczna.

Choć diagnoza była trudna do przyjęcia, dawała też kierunek dalszego leczenia i nadzieję, że dzięki odpowiedniej terapii Maja będzie mogła wrócić do normalnego życia.

Czekanie nie uspokaja, tylko zmienia pytania

Po kilkunastu dniach Maja przeszła kolejne badanie szpiku. Wyniki były trudne do przyjęcia, szpik nie pracował jak powinien. Wyniki potwierdziły poważne zaburzenia jego pracy. Ten czas nie przyniósł ulgi. Przyniósł kolejne decyzje i konieczność zaakceptowania tego, że odpowiedzi nie pojawiają się od razu.

W końcu nadszedł moment, w którym lekarze mogli rozpocząć właściwe leczenie. Najpierw podanie immunoglobulin, następnie planowany trzydziestodniowy cykl leczenia. Dopiero po jej zakończeniu będzie wiadomo, jak organizm zareagował na leczenie i jakie będą kolejne kroki. Mimo całego stresu, pojawiła się iskierka nadziei na powrót Mai do zdrowia.

Troska, strach i miłość

Kiedy rozpoczęło się leczenie Mai, cała rodzina musiała pogodzić się z nową rzeczywistością. Mama wzięła zwolnienie lekarskie, aby móc być przy córce każdego dnia. Tata, nadal pracuje i zajmuje się rodzeństwem Mai - siostrą bliźniaczką Olą i starszym bratem Wiktorem. Każde z nich dzielnie stara się odnaleźć w nowym rytmie dnia, pełnym niepewności i troski o Maję.

Małe przyjemności

Maja zawsze znajdowała radość w małych, kreatywnych przyjemnościach. Z zapałem układała klocki lego. Nie mniej pasjonowały ją zajęcia artystyczne. Wówczas mogła pozwolić swojej wyobraźni działać bez ograniczeń. Farby, papier czy materiały były zaproszeniem do stworzenia dzieła sztuki. Kolejną jej pasją był taniec. Każdy krok czy obrót dawał jej poczucie wolności.

Każde wsparcie jest niezwykle ważne

Teraz, kiedy życie jest pełne niepewności i strachu, rodzina docenia każdą wspólną chwilę. Każdy dzień Mai to walka, ale też nadzieja na powrót do normalnego życia.