Osteosarcoma z przerzutami do płuc❗Wesprzyj walkę Huberta❗

Moment, w którym ciało przestało nadążać

Sierpień 2025 roku nie przyniósł nagłego alarmu. Przyniósł coś trudniejszego do uchwycenia. Sygnalizowaną przez ciało obecność choroby, która nie pyta o wiek ani plany. Diagnoza pojawiła się po złamaniu kości udowej, do którego doszło podczas wakacyjnego wyjazdu, w trakcie gry w tenisa. Zwykły ruch, nagły ból, kość, która nie wytrzymała. Rozpoznano osteosarcomę z obustronnymi przerzutami do płuc. Nowotwór kości o szybkim przebiegu, wymagający natychmiastowego leczenia i długofalowych decyzji podejmowanych bez komfortu czasu.

Trzy tygodnie oczekiwania i unieruchomienie

Po złamaniu Hubert trafił do Instytutu, w którym spędził trzy tygodnie, unieruchomiony na wyciągu, do momentu uzyskania wyników biopsji. Każdy dzień był powtarzalny i ciężki, a ciało pozostawało w całkowitym bezruchu. Hubertowi założono gips obejmujący całą nogę oraz tułów, który musiał nosić przez cztery miesiące. W tym czasie nie mógł nawet usiąść. Codzienność została ograniczona do leżenia, czekania i stopniowego oswajania nowej rzeczywistości.

Operacja i nowa anatomia codzienności

W listopadzie 2025 roku przeprowadzono rozległy zabieg chirurgiczny. Usunięto guz nowotworowy kości udowej, a w jego miejsce wszczepiono endoprotezę kości udowej oraz kolana. Operacja była konieczna. Otworzyła możliwość dalszego leczenia, ale jednocześnie rozpoczęła proces odbudowy sprawności, który nie zna skrótów. Od tego czasu ciało Huberta uczy się funkcjonować na nowo. Ruch przestał być oczywistością. Stał się zadaniem, wymagającym cierpliwości i konsekwencji.

Leczenie pochłania energię

Chemioterapia prowadzona według protokołu MAP trwa. Hubert przeszedł trzy cykle. Każdy z nich był dla organizmu dużym obciążeniem.
Pojawiały się nasilone nudności, brak apetytu, skrajne osłabienie. Po doksorubicynie regularnie dochodziło do gwałtownych spadków parametrów krwi, wysokiej gorączki oraz bolesnych zmian w jamie ustnej, uniemożliwiających jedzenie.

Konieczne były transfuzje krwi i płytek. Leczenie, które stabilizuje wyniki, jednocześnie zatrzymuje rehabilitację i wyczerpuje zasoby organizmu, z których trzeba korzystać ostrożnie.

Choroba jeszcze się nie domknęła

Zabieg operacyjny objął zmianę pierwotną. Choroba jednak nadal pozostaje obecna. Przed Hubertem kolejne etapy leczenia, w tym planowane operacje usunięcia przerzutów z płuc. Terminy nie są jeszcze ustalone. Decyzje zależą od aktualnej kondycji organizmu i tego, czy wyniki badań pozwolą bezpiecznie kontynuować terapię. To oczekiwanie nie ma daty granicznej. Ma tylko kolejne kontrole i ostrożne sprawdzanie, czy ciało jest gotowe na następny krok.

Życie w stanie gotowości

Ciechocinek i Warszawa wyznaczają dziś trasę codzienności. Dom i Instytut. Rodzina organizuje wszystko tak, by Hubert nie zostawał sam. Zawsze ktoś jest obok. Pomaga, obserwuje, reaguje na każdy sygnał pogorszenia.

To życie podporządkowane leczeniu. Z nieustanną gotowością na wyjazd, hospitalizację, zmianę planów. Stan, który nie pozwala się rozluźnić nawet wtedy, gdy przez chwilę jest spokojniej.

Młodszy brat i dom, który musi utrzymać równowagę

Hubert ma pięcioletniego brata Adriana. Dla niego choroba starszego brata była doświadczeniem trudnym do nazwania. Mama częściej znika na dłużej, dom działa inaczej, czas wymaga nowych zasad. Z czasem Adrian oswoił tę sytuację na swój sposób. Choroba jednak pozostaje obecna w każdym dniu całej rodziny.

Kim jest Hubert poza leczeniem

Piłka nożna, siłownia, spotkania z kolegami. Aktywność była naturalnym językiem jego codzienności. Dziś rytm narzuca leczenie. Zamiast treningów są ćwiczenia rehabilitacyjne, zamiast spontanicznych wyjść terminy badań i kontroli. To trudna zmiana dla młodego człowieka, który dopiero budował swoją dorosłość.

Dlaczego ta zbiórka jest potrzebna

Przed Hubertem długie miesiące leczenia, rehabilitacji i kolejnych hospitalizacji. Niezbędne są regularne dojazdy do Warszawy, specjalistyczny sprzęt rehabilitacyjny oraz intensywna praca nad odzyskiwaniem sprawności.