Antek ma tylko 12 lat❗Ostra białaczka limfoblastyczna typu T❗

Choroba przyszła pod postacią zwykłego przeziębienia, by w ciągu kilku godzin realnie zagrozić życiu dwunastoletniego Antka. Tamten moment na trwałe wprowadził do codzienności jego rodziny strach, który nie mija, oraz czujność, która nie pozwala już spać spokojnie.

„Moment diagnozy był chwilą, w której myślenie o przyszłości przestało mieć sens. Najbliższe godziny stały się jedyną perspektywą” mówią rodzice Antka.

Początek choroby

Objawy, które uruchomiły lawinę kolejnych zdarzeń, wyglądały jak jedna z wielu dziecięcych infekcji. Z podejrzeniem utajonego zapalenia płuc Antek został przewieziony do Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Gdańsku. Była połowa listopada 2025 roku. Rozszerzona diagnostyka bardzo szybko odsłoniła jednak znacznie brutalniejszą rzeczywistość. Dwunastoletni chłopiec trafił na oddział z niemal 160 tysiącami białych krwinek oraz dużą ilością płynu w jamie opłucnej, który poważnie utrudniał oddychanie. Ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia już w pierwszych godzinach wdrożono sterydoterapię oraz chemioterapię.

Diagnoza

Wszystko toczyło się w tak zawrotnym tempie, że samo rozpoznanie ostrej białaczki limfoblastycznej typu T padło niemal pomiędzy kolejnymi decyzjami i procedurami, które nie mogły czekać. Emocje, choć naturalne, zeszły na dalszy plan. Na pierwszym miejscu było działanie.

„Zaufaliśmy lekarzom. Nie mieliśmy innego wyboru”.

Zabiegi ratujące oddech

21 listopada wykonano drenaż opłucnej. Z klatki piersiowej Antka odprowadzono półtora litra płynu, który dosłownie odbierał mu oddech. Była to procedura ratująca życie. Na początku grudnia założono cewnik naczyniowy, niezbędny do stałego podawania leków i płynów infuzyjnych. Ciało dwunastoletniego chłopca stało się przestrzenią kolejnych interwencji, które przyjmował z uderzającym spokojem, jakby intuicyjnie rozumiał, że nie istnieje inna droga.

Leczenie i jego cena

Obecnie trwa drugi protokół leczenia ambulatoryjnego. Pierwszy etap obejmował sterydoterapię oraz chemioterapię, których celem było doprowadzenie do remisji choroby. To wtedy Antek stracił włosy i znaczną część sił. Drugi protokół oznacza intensywną, wysoce obciążającą chemioterapię cytozaryną. Do skutków ubocznych dołączyły refluks, nadżerki podniebienia, owrzodzenia, silne bóle brzucha oraz całkowity brak apetytu. Leczenie trwa, a organizm Antka płaci za nie bardzo wysoką cenę.

Szpital zamiast domu

Od ponad dwóch miesięcy codziennością pozostaje oddział szpitalny. Do domu udało się wrócić jedynie kilka razy, wyłącznie wtedy, gdy wyniki na to pozwalały. Opieka nad Antkiem została podzielona pomiędzy rodziców, a życie całej rodziny podporządkowane leczeniu i nieustannemu czuwaniu. W domu została starsza siostra Antka, uczennica klasy maturalnej. Rozumie, że teraz wszystko skupia się wokół zdrowia brata, choć jej własny lęk pozostaje cichy i niewypowiedziany.

Codzienność na granicy sił

Każdy dzień zaczyna się od wyników i pytań, na które nikt nie potrafi udzielić jednoznacznych odpowiedzi. „To zależy” zbyt często staje się jedyną możliwą reakcją, a w tym leczeniu słowa te niosą szczególny ciężar. Antek, jeszcze niedawno pełen energii i pasji, dziś godzi się na kolejne procedury, sondy, cewniki i ograniczenia, byle tylko mieć szansę wyzdrowieć. Kochał ruch, rower, który potrafił sam naprawiać, treningi wioślarskie i jazdę na hulajnodze. Marzył o motocyklu.

Dziś jego największym marzeniem jest powrót do zdrowia, który stanie się punktem wyjścia do wszystkiego, co jeszcze może nadejść.